Beschamend.

De President d< ? > -Vereenigde Staten van Noord-Amerika ht^ft een algemeenen bededag uitgeschreven met het oog op den oorlog, die Europa teistert. In den biddagsbrief, gelijk onze vaderen het zouden noemen, waarin de President dezen bededag afkondigde, vermaande hij de burgers tot verootmoediging over hun zonden, en wekte hen op om God Almachtig te bidden, dat Hij den vrede onder de volkeren herstellen zou. Een waardig en nobel stuk, dat tot de conscientie spreekt en den juisten toon voor het gebed aangeeft.

Ligt in deze daad van president Wilson niet iets beschamends voor ons volk ?

Noord-Amerika is door een oceaan van den oorlogsbrand verwijderd en gevaar, dat het in den wereldkrijg zal betrokken worden, is er nauwelijks. Toch, hoe veilig Noord-Amerika door zijn positie en als groote Mogendheid is, roept het Hoofd van dén Staat publiek het volk tot verootmoediging en gebed op. En Nederland, - dat midden in de wereldbrand staat en elk oogenblik gevaar loopt, dat de vlam zal overslaan op onze erve, heeft aan zulk een nationalen bededag blijkbaar geen behoefte, althans de Regeering schrijft dien niet uit. Wel hebben de verschillende Kerkgenootschappen bedestonden verordend en worden nog wekelijks op onderscheidene plaatsen uren des gebeds gehouden, maar wat we zoo gaarne zouden gezien hebben en wat als nationale daad alleen beteeken is zou gehad hebben, dat onze Regeering heel ons volk eenparig ten gebede opriep, juist dat bleef uit.

Onze Koningin maken we hiervan geen verwijt. Veeleer mag gezegd, dat het ons volk verkwikt heeft, te zien, hoe onze Vorstin ook in 'deze dagen weer toonde een echt geesteskind van die vrome Oranjevorsten te zijn, die op God hun vertrouwen stelden. Zooals onze Koningin bij een bezoek aan de troepen te Scheveningen met diep bewogen stem een psalm inzette, die door alle aanwezigen mee-gezongen werd, of zooals ze nu pas weer bij een inspectie op de hei 's morgens vroeg kwam, om met haar soldaten - de godsdienstoefening te velde bij te wonen, is ze ons dubbel lief, omdat ze toont, hoe ook in haar hart de bede van Willem den Zwijger leeft:

Mijn schilt ende betrouwen Zijt ghy, o Godt mijn Heer! Op U zoo wil ick bouwen. Verlaat mij nimmermeer!

Niet bij onze Koningin, die hierin niet alleen te beslissen had, maar bij de Regeering ligt de schuld, daar deze alleen bevoegd was zulk een nationalen bededag uit te schrijven. Of liever nog, — want onze strijd gaat niet tegen bepaalde personen, maar tegen beginselen — de schuld ligt bij de liberale denkbeelden, die Nederland tot een neutralen, godsdienstloozen staat hebben gemaakt, waarin voor een nationalen bededag geen plaats meer is. Natuurlijk heeft deze gódsdienstlooze neutraliteit niets gemeen met de neutraliteit in goeden zin, die ook wij steed^ bepleit hebben, n.l. dat de Regeering niet voor een bepaalde kerk partij zal kiezen, maar alle kerken gelijkelijk beschermen zal. En dat zulk een neutraliteit in goeden zin geenszins in zich sluit, dat de Regeering daarom van alle religieuse uiting zich onthouden moet, blijkt wel het best uit het voorbeeld van Amerika, waarop we wezen. Hoewel hier noch van een Staats-, noch van een volkskerk sprake is en de Regeering zelfs nog veel beslister dan in Nederland alle kerkgenootschappen gelijkelijk beschermt, schaamt ze zich toch niet openlijk Gods naam te belijden en tot gebed op te wekken. Hierin is Amerika waarlijk groot, terwijl Nederland o zoo klein is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen