De Haagsche Synode.

De Haagsche Synode, die ditmaal haar eeuwfeest vierde; heeft weinig wil van haar jubileum gehad.

Geen bloemke werd haar geschonken, geen lofrede voor haar gehouden, geen kroon haar op het hoofd gezet. Zelfs haar voorzitter gewaagde van de weinige syjmpathie, die ze in de Kerk bezat. En nog minder gunstig was de pers in haar oordeel. Geklaagd werd over de weinige vastheid van leiding, die vaii dit hoogste besturende, wetgevende en rechtsprekende college der Hervormde Kerk uitging. Ze werd vergeleken j bij Kronos, die zijn eigen kinderen opat; bij Sisyphus, die met moeite den steen naar den top van den berg wentelde, om hem dan weer naar beneden te laten vallen; bij Penelope, die eiken nacht het kleed, dat ze overdag weefde, weer uiteenrafelde. Ook nu weer heeft ze öp de twee belangrijkste punten, die op haar agendum voorkwamen, de belijdenis en de beheersquaestie, den arbeid van haar voorgangster te niet gedaan. En we bewonderen den moed van een commissie, die voor zulk een Synode nog arbeid verrichten wil. Men weet vooruit, .dat het toch maar het opzetten van kegels is, die bestemd zijn om door een volgende Synode weer omver te worden geworpen.

Kracht kan er van zulk een Synode dan ook niet uitgaan. Ze mist daartoe alle geestelijke autoriteit, ze wortelt niet in het leven der Kerk, ze staat niet onder de leiding des Heiligen Geestes, ze vraagt niet naar hef Woord van God. Al haar regeerkunst bestaat in hetlaveeren tusschen de klippen door.

Hoe droef de geestelijke toestand in de Hervormde Kerk onder het bestuur van zulk een Synode geworden is, bleek wel het duidelijkst uit het rapport, dat aangaande de kerkvisitatie werd uitgebracht. In 605 gemeenten — dat is de grootste helft — werd maar éénmaal Zondags gepreekt. Het getal doopelingen liep in één jaar 4000 terug. Het Avondmaal werd in 192 gemeenten slechts éénmaal 's jaars bediend, op één plaats zelfs in het geheel niet meer, en in verschillende gemeenten kwam niet één kerkeraadslid meer aan het Avondmaal. Ook het aantal huwelijksinzegeningen ging sterk achteruit, en over het afnemend catechisatiebezoek werd bitter geklaagd. Wat baat het, dat deze Kerk zich de > volkskerk* noemt en er roem op draagt een 2, 830, 471 tal leden te tellen, waar het geestelijk leven dezer Kerk op zulk een achteruitgang wijst?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen