Prot. Dr. F. L. Rutgers.

Al heeft Prof Rutgers zelf niet gewild, dat aan de viering van zijn SOsten verjaardag op a.s. Zondag eenig openlijk huldebetoon zou verbonden worden, omdat hij dien dag liefst stil in den huiselijken kring wilde doorbrengen, toch zou het gebrek aan piëteit verraden, wanneer niet ook ons blad een woord van dankbare waardeering wijdde aan hetgeen God de Heere in Prof. Rutgers aan onze Hoogeschool en aan onze Kerken heeft geschonken.

Het Dr. A. Kuyper, den stichter onzer Hoogeschool, heeft hij het beste deel van zijn leven aan de Vrije Universiteit geschonken. Den wetenschappelijken naam onzer Hoogeschool hield hij hoog, want al wat uit zijn pen voortkwam, droeg steeds het kenmerk van dege studie, van groote akribie en van zeldzame helderheid van gedachten en, voorstelling. En niet minder dan door zijne geschriften naar buiten, heeft hij door zijn onderwijs naar biimen rvp rle leerlingen onzer Hoogeschool invloed geoefend vooral door zijn colleges over Kerkgeschiedenis en Kerkrecht. Geheel levende in het tijdvak der Reformatie, kenner van Calvijn's leven en geschriften zooals geen, wist hij de glorieuse geschiedenis van het Calvinisme te doen herleven en vervulde hij daardoor de harten zijner discipelen met de warmste liefde voor het Calvinisme. En niet minder hoog is zijn beteekenis voor den^opbouw van hetGerefornieerde Kerkrecht geweest, . dat sinds de dagen" van Voetius braak was blijven liggen. Van een dorre studie van reglementen en wetsbepalingen was hierbij geen sprake; telkens wees hij op zijne colleges naar de beginselen van Gods Woord; met vaste hand werden de lijnen getrokken, waarnaar de opbouw van het kerkelijke leven gaan moest, en tevens voor de practijk menige uitnemende raad gegeven. Zoo scheen het voor zijne leerlingen alsof de logische en ordenende geest van Calvijn ; zijn geheel opzij schuiven van den mensch, opdat aan God alleen de eer zou worden toegebracht ; bovenal zijn diep buigen voor de autoriteit van Gods Woord, m hun leermeester, die Calvijn voor hen zoo hoog stelde, als 't ware zelf was herleefd.

Maar hoezeer hem, die ook in dat opzicht geestverwant van Calvijn was; de stille studie in zijristudeervertrek te midden van zijn zeldzaam rijke bibliotheek, het meest aantrok, toch heeft hij daarom nooit zich aan het kerkelijk leven onttrokken, wanneer de nood der Kerken hem riep. Heel de reformatorische beweging van 1886 zou zonder de leiding en medewerking van Prof. Rutgers naar. den mensch gesproken, ondenkbaar zijn geweest. Voor het groote publiek trad hij op - den achtergrond; het klavier der volksconscientie bespeelde hij niet; het voeren van den strijd in de pers en in brochures liet hij aan zijn trouwen wapenbroeder over. Maar wie in de histoire intime van die dagen is ingeleid - en het pas verschenen meesterlijke werk van Ds. Rullmann over de Doleantie kan daarin een blik u gunnen, - weet wel, hoe voor het vaststellen van het plan van defensie, voor het leveren van de bouwstoffen voor de memories, voor het geven van adviezen in tal van moeilijke gevallen, en voor het organiseeren van het nieuw opkomend kerkelijk leven, het hoofdaandeel van den arbeid aan Prof. Rutgers toekwam.

En die liefde van onze Kerken bleef, ook nadat de strijd om haar bestaan gestreden was. Op elke Synode verscheen hij, zelfs nog op de jongste te 's Gravenhage, om het pleit te voeren voor de zuiverhouding van de beginselen. Geen Kerk, die, in moeilijke vraagstukken van kerkregeering of tucht, bij hem om advies aanklopte, of ze kreeg een uitvoerig; wel gedocumenteerd en door logische bewijskracht afdoend antwoord. Zijn tijd was hem ïiboit te kostbaar om deputaties te ontvangen, conferenties bij te wonen, of correspondentie te voeren, wanneer het belang der Kerk dit eischte. En wat hij voor onze Zending gedaan heeft door ook dezen arbeid te regelen en in het juiste spoor te leiden, zal door elk Zendingsvriend met dankbaarheid worden erkend. z e m i d

Het is daarom dat we de tolk van heel ons Gereformeerde volk zijn, wanneer we op dezen zijn tachtigsten verjaardagProf.Rutgers danken voor wat hij voor onze Hoogeschool en onze Kerken heeft gedaan. Hij die in beminnelijke bescheidenheid nooit eigen eer zocht, eer zelfs van alle h'uldebetoon afkeerig was, moge geen lof van menschen begeeren, maar hij zal toch zulk een uiting van liefde en waardeering wel willen aanvaarden. We danken God den Heere, die tot zoo hoogen leeftijd hem voor ons spaarde, en al weten we, dat zijn levenstaak ten einde loopt en zijn niet al te sterke gezondheid geen inspannenden arbeid meer veroorlooft toch hopen en bidden we, dat God hem nog een tijdlang spare niet alleen voor zijn gezin, dat hem zoo liefheeft, maar ook voor onze Kerken, die hij nog altoos met zijn keurige adviezen dient.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen