Het sterven van Keizer Frans

Amsterdam, IA. Nóv. 1916.

Het sterven van Keizer Frans Jozef, den oudste vart Europa's vorsten, aan wiens ridderlijkheid, eedijkheid en beminnelijkheid ieder hulde brengt, is wel diep ontroerend, nu zijn land en volk nog de bangste worsteling te strijden heeft voor zijn nationaal, bestaan en de ongereptheid van zijn bezit.

Zeker is het niet de persoonlijke schuld geweest van dezen Keizer, dat de vonk in het kruit is geworpen, die den wereldoorlog ontbranden deed. Vredelievend was hij; van eiken krijg diep afkeerig; en zijn bede was geen andere, dan dat hij, voordat hij het moede hoofd neerlei, nog het herstel van den vrede beleven mocht, die weer. geluk en welstand aan zijn volkeren brengen zou. Even tragisch-^als dit einde is ook heel zijn leven geweest. Ramp op ramp trof hem in zijn persoonlijk leven. Zijn vrouw door een anarchist vermoord. Zijn eenige zoon op de droefste wijze omgekomen. Zijn troonopvolger, de Aartshertog, op wien hij steunde en van wien hij zooveel voor de toekomst verwachtte, door sluipmoord van het leven beroofd. En niet alleen in zijn gezin, maar" ook als Vorst moest hij zoo menige bittere teleurstelling dragen. d In'het begin zijner regeering moest hij zien, g hoe de rijkste en vruchtbaarste provinciën in r Italië door de tusschenkomst van Napoleon aan zijn Kroon werden ontrukt. In de worsteling, die daarna volgde met het opkomend Pruissen om de hegemonie in Duitschland, delfden zijn legers het onderspit en gigg de keizerskroon van Duitschland voor hem verloren. En waar hij, na die tegenslagen op het slagveld, nu diep afkeerig van den oorlog, j zich geheel wijdde aan het geluk van zijn volkeren, ontbrandde in zijn eigen •rijk steeds feller de strijd tusschen de zoo heterogene volkeren onder zijn schepter vereenigd. En al gelukte het hem door zijn beleid en bovenal door de wondere bekoring, die van zijn persoon uitging, den band, " die deze volkeren saambond, voor losrafelen te bewaren, de gedachte moet wel vaak met angst zijn ziel hebben vervuld, hoe na zijn dood, de uiteenspatting van zijn rijk zou komen en voor zijn nageslacht van de glorie van de Keizerskroon niets dan een schaduwbeeld zou overblijven. - Nu heeft de oorlog, die op 't laatst van zijn leven uitbrak, zeker wel getoond, dat de eenheid van zijn rijk sterker was dan men dacht, en zelfs de volkeren, waarover hij regeerde, weer nauwer aan elkaar ves.jonden, maar toch moet het schrikkelijke offer aan menschenbloed, dat zijn volkeren op het oorlogsaltaar plengen, wel met de diepste smart zijn ziel hebben vervuld.

Zoo bevestigt het tragische leven van dezen Monarch, die langer dan eenig ander vorst uit de geschiedenis ons bekend, den troon bezeten heeft, wel het aangrijpende woord van Mozes: »Aangaande de dagen onzer jaren, daarin zijn zeventig jaren, of zoo wij zeer sterk zijn; tachtig, jaren en het uitnemendste van die is moeite en verdriet*.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen