Voor Kinderen.

VELERLEI WEGEN.

in.

DE KEUS.

De Hervorming had niet alleen vele duizenden bekeerd van de dwalingen des Pausdoms tot het Evangelie van Christus, maar tegelijk en daardoor ook groote verandering gebracht op menig gebied van 't leven. Kunst en wetenschap, maatschappelijk leven en streven, werklust en ondernemingsgeest, dat alles nam een nieuwe vlucht onder den gezegenden invloed • der Kerkhervorming.

Wij Nederlanders weten dit reeds uit onze eigen geschiedenis. Ware ons volk niet van Roomsch Gereformeerd geworden, het zou zich menschelijkerwiis nooit van Spanje vrij gemaakt hebben. En wederom zou het lot van onze Republiek anders geweest zijn wanneer, gelijk in den beginne de Luthersche leer zich krachtig verbreid had. Onder den invloed van het Calvinisme werd ons land een zelfstandige, krachtige, bloeiende staat.

Iets dergelijks merken we op, als we letten op den toestand van de landen waar de Hervorming zegepraalde bij die waar ze met geweld onderdrukt werd. Denk maar eens aan Engeland en Spanje. Eeuwen geleden was het eerste weinig in macht en aanzien, terwijl het laatstede halve wereld beheerschte. En thans?

Het was dus geen wonder dat ook te Neurenberg, toen de Hervorming doordrong, de gemoederen in beweging raakten en menigeen ook buiten het gebied der kerk aan allerlei dingen begon te denken, die vroeger nooit bij hem opkwamen.

Zoo was het ook Maria en Catharina gegaan, doch op heel verschillende wijs. Beide hoorden t'huis hetzelfde, genoten eenerlei onderwijs in de Evangelische leer. Toch was de uitwerking zeer verschillend.

Op zekeren tijd toen Catharina haar zestienden verjaardag vierde waren er tal van vriendinnetjes genoodigd. Het ging er vroolijk toe. Terwijl men zoo gezellig bijeen zat, kwam onverwacht, het gesprek op de vraag wat elk der jonge meisjes wel voor zich begeeren zou in de toekomst.

De een noeiTide dit, ' de ander dat. Toen de beurt aan de jarige kwam, zei deze eenigszins schroomvallig:

»Ik zou liefst veel leeren om daarna anderen onderwijs te geven. Dat moet dunkt mij een heerlijk werk zijn, "

»En ik" sprak Maria, na haar vriendin het woord nemend, »zou daar niet voor deugen. Weet gij meisjes wat ik. worden wil ? Een rijksvorstin".

Deze woorden verwekten algemeen gelach. Dat was toch al te dwaas! Reeds wat Catharina had gezégd klonk velen hoog en aanmatigend in de ooren. Maar wat Maria had uitgesproken overtrof alles. Want de ouders zoowel van de een als van de ander waren eenvoudige menschen, en noch rijk genoeg noch geschikt om hun kinderen groot te brengen voor wat deze schenen te wenschen. Hoe dorsten burgerluiskinderen aan zulke hooge dingen denken 1

Eer het spelletje verder ging kon Catharina's vader dan ook niet nalaten te zeggen:

»Hoort eens, lieve vriendinnen, ik zou u toch raden niet zoo hoog te vliegen. Anders kondt ge wel een leelijken val doen. Wij zijn geringe burgerlieden zooals onze-voorouders, en kunnen ook in nederigen stand tevreden en gelukkig zijn. Rijksvorstinnen en leeraressen behoeft ge daarom niet te worden. Als uw begeerten goed zijn zal de Heere ze wel geven.*

Er volgden nog meer wenschen. Wat verder gebeurde dien dag weet ik niet, maar wel dat noch Maria, noch Catharina hun plan opgaven. Toen allen opstonden om heen te gaan, zei vader schertsend:

tWacht eens, vriendinnen, de rijksvorstin moet voorgaan, en dan dient misschien de leerares te volgen.*

Allen lachten, alleen de vorstin niet.

Twintig jaar later was gebeurd wat de goede vader niet had kunnen of durven voorzien. Maria was een rijksvorstin, Catharina een leerares. Beiden hadden hun doel voor oogen gehouden en bereikt ook. Maar de eerste deed het zonder God in eigen kracht. Had zij, gelijk haar ouders, de kerk van Rome verlaten, ook van Luther's leer wilde zij niets weten, en leefde enkel voor haar heerschzuchtige plannen.

Wel begrijpend dat die nooit uitgevoerd zoudan worden als zij bij haar ouders bleef werd zij kamervrouw, zooals dat heette, bij een dame van aanzien. In het huis van deze leerde Maria het leven der hooge standen kennen en er zich in bewegen. Weldra bemerkte zij hoeveel aan haar opvoeding ontbrak, onder anderen allereerst kennis van vreemde talen. .

Onder de bekenden van het huis behoorde ook een student, eveneens van Evangelische belijdenis. Hij maakte kennis met Maria, en toen hij bemerkte wat aan haar opvoeding ontbrak, bood hij goedhartig aan dit zoo veel mogelijk aan te vullen door haar naar vermogen te onderwijzen, onder anderen in het Fransch, dat toen onder de hooge standen veel gesproken werd. Zoo ontstond tusschen die twee zekere vertrouwelijkheid die daarop uitliep dat de student Maria lief kreeg en haar tot zijn toekomstige vrouw begeerde. Hierin lag op zich zelf niets kwaads, maar wel daarin, dat het meisje veinsde ook hem lief te hebben. Toch was daarvan niets aan. Het was alles slechts schijn. Zij werd alleen zijn verloofde om te meer en te beter haar eerzuchtige plannen te kurmen uitvoeren. Toen zij meende dat de tijd èr toe gekomen was, verbrak zij lichtzinnig de verbintenis met den jongen man, dien zij nu wel missen kon.

Dit kostte haar haar betrekking wijl de dame des huizes boos werd over het gebeurde. Doch Maria had alles berekend. Door den jongen man was zij in kennis gekomen met een zijner hoogleeraren die veel aan staatkunde deed, en in nauwe betrekking stond tot den gezant van een buitenlandsch rijk, welk heb ik nooit vernomen.

De professor had iemand noodig, die als tusschenpersoon kon dienen, een brief kon overschrijven of desnoods zelf stellen of vertalen.

Voor dit alles was Maria geschikt of werd het spoedig. Zij werd goed beloond, had veel vrijen tijd, kon bijna geheel haar ouders onderhouden, en raakte door haar werk, haar scherpzinnigheid en innemende manieren in kennis met velen uit hoogeren stand dan de hare. Steeds kwam zij haar doel naderbij.

Toch bereikte zij het nog onverwacht. De buitenlandsche gezant die haar had leeren kennen, beval haar aan bij den minister van het hof des lands waar Maria toen woonde. Ook deze maakte van haar diensten gebruik. Zoo kwam zij in kennis met een der kleine rijksvorsten, die er toen in Duitsckland zoo veel waren, een man op leeftijd die eenzaam op zijn kasteel leefde. Weldra gevoelde hij zich tot de jonge, vrouw aangetrokken, en hoeveel opspraak het ook verwekte, hij trad met haar in 't huwelijk. Dat de man Roomsch was en de vrouw niet, scheen voor geen van beiden een bezwaar.

Geen wonder trouwens, daar wel beschouwd geen van beiden om kerk of godsdienst iets gaf.

Daarover echter spreek ik thans niet. Mij heeft het meest getroffen dat Maria haar doel bereikte, hoe onmogelijk het scheen. Zij is rijksvorstin geworden. Of ze toen gelukkig was? Ik kan er niets zekers van zeggen, maar betwijfel het zeer.

In elk geval waren haar plannen gevormd zonder daarin den Heere te kennen en ook zonder Hem uitgevoerd. En dat zal wel nooit leiden tot waar geluk.

Maar nog eens, wat zij wenschte, waar zij op aanstuurde heeft zij verkregen. Het kostte jaren van inspanning en strijd, maar die had zij er voor over. Met vasten wil ging zij op haar'doel af en bereikte het.

En dat heb ik altijd onthouden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen