Buitenland.

Duitschland. De vorst van Reusz al.'s sumepiscopos der kerk.

De vorst van Reusz, jongere linie, te gelijk regent der oudere linie, heeft bij het gedenkfeest der reformatie als opperste bisschop den landskerk een schrijven gericht tot de predikanten der Exangelische kerk in zijn vorstendom, om uitdrukking te geven aan zijn dank aan God, dien het behaagd heeft door Martin Luiherden weg tot God, zonder menscheninzetiingen en zonder menschelijk middelaarschap, voor alle zielen weder te ontsluiten, die zich de zaligheid zoeken. Zijn Woord gelooven en dé Sacramenten gebruiken. De Vorst vertrouwt daarbij, dat zijn geioofsgenooten, gelouterd door de aangrijpende ervaringen van den wereldoorlog, voortaan zich met ware trouw aan Gods Woord zullen vasthouden, dat men de jeugd in huis en school in den geest van het Evangelie opvoede, dat de echt en het familieleven heilig gehouden worde, dat de zelfverloochenende en helpende liefde in den geest van Christus steeds meer alle standen en deelen der bevolking tot een echt sociale gezindheid dringe, en dat de overheid als een door God gewilde instelling ten volle erkend blijve. De landsbisschop verlangt daarom van de predikanten, dat zij hetBijbelsch Evangelie, onverkort en onveranderd, zullen prediken, het Evangelie van Hem die »het Woord» is van den eeuwigen Zoon Gods, voor ons gestorven en opgestaan.«

Voorzoover bekend, is de vorst von Reusz de eenige onder de vorsten van Duitschland geweest, die zich gedrongen heeft gevoeld voor zijn volk Uit te spreken, dat hij heil verwacht van het Evangelie, daarbij te kennen gevend dat hij het zich tot een taak gesteld heeft, voor als na, het reformatorisch 'geloof tegen alle aanvallen, van welke zijde zij ook komen, te beschermen. Wij, Gereformeerden, dwepen niet met de ge dachte dat de vorst des lands optreedt als «Opperste bisschop» van de Kerk, doch dit neemt niet weg, dat wij ons verblijden in een getuigenis als die de vorst von Reusz gegeven heeft.

N-.Amerika. Bill Sunday en de Unitariërs.

Onlangs, zoo lezen wij in de Wachter., kwam ons een traktaakje in handen van de Gospel Union Publishing Co. van Kansas Ciiy, Mo., waarin de vraag gesteld wordt: What next in the Billy Sunday Movement? De schrijver is niet zonder zorg, en deelt dan mede hoé Sunday handelde in Boston.

De Unitarian Ministers' Association had hem uitgenoodigd hen toe te spreken. In de Second Church werd eene vergadering belegd voor dit doel. Bij den ingang werd een plakkaat geplaatst met de kennisgeving: Alleen Unitarische leeraars toegelaten. En»-zij waren vrij goed opgekomen, de ongeloovige dwaalleeraars van New Engeland. Sunday legde eenige goede gezonde verklaringen af, bezigde genoeg platte taal en geestige woorden om de heeren predikanten aan het lachen te maken en hun toejuiching te verkrijgen." Volgens mededeeling sprak Sunday deze woorden: En ze waren net naar den zin van de Unitariërs of Modernen:

»Ik wensch de menschen te helpen om recht te doen en niet om verkeerd te doen. Dat is mijn eenig doel. Ik wensch de menschen op den rechten weg te plaatsen en hen te overtuigen, dat het de eenig ware Christelijke weg is door dit leven .... Mijn oogmerk is om de menschen beter te maken.«

Echt humanistisch; net zooals de menschen het tegenwoordig gaarne willen hooren. God hoegenaamd niet meer noodig. Nu heeft Sunday ook wel andere woorden gesproken, maar hij had moeten begrijpen, dat wat hij hier zeide, en op zichzelf te nog verdedigen moge zijn, niet vertrouwd was uit te spreken in een vergadering van menschen, die den vijand wil op remonstrantsche wijze verklaren.

Was het wonder, dat een der dagbladen van Boston met dikke letters het nieuws de wereld inzond: Biily Sunday geeft den oorlog tegen de Unitariërs op.

Blijkens het rapport van de.samenkomsten te Pdterson moet Sunday zich aldus hebben uitgelaten: De Roomsch-Katholieke Kerk is getrouw aan God, getrouw aan dèn Bijbel en aan Jezus Christus als de Zoon van God ; daaraan is het toe te schrijven dat zij alle eeuwen is staande gebleven. Indien gij een Katholiek zijt, hoop ik dat gij naar de Mis gaat. Ga ter biecht; gij zult van mij geen woord critiek hooren.

Men moet wel tot het besluit komen, dat Sunday zijn volkje aanziet.

Huilen met de wolven in het woud.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen