Jaarboek 1929 - pagina 35

33

alleen met wat voor oogen is, dan scbijnt er inderdaad wel eenige aanleiding te zijn tot de pessimistisobe verwacbüng, dat, evenals NoÖjile's luchtkasiteel ook dit gedurfde waagstut vroeg of laat een roemloos einde zou moeten vinden tusscben de barre schotsen van bet Poolijis der stugge '.werkelijkbeid. Maar, het geloof mag belden kweeken' als Abraham, die op reis ging naar een totaal onbekend land, of als Moze§:, die met Egypte brak om in de woestijn zijn lot aan 'n handvol uitgeputte Hebreen te verbinden, bet kweekt geen avonturiers, die 't wagen op goed geluk af. Vóór bet den toren bouwt, beeft bet de kosten berekend en de kansen vóór en tegen afgewogen en 't zet zijn schouders niet eerder onder 't werk, voordat het zich hiervan vergewist heeft, dat het kalm, maar tegelijk met vastberaden energie, belijden mag: onze hulp is in den Naam des Heeren, die hemel en aarde gemaakt heeft. Daarin beeft een vorig geslacht den moed gevonden om den eersten stap te zetten op een weg, waarvan bet wist, dat biji vol moeilijkheden en bezwaren zou zijn. En wij, die na 'ben komtend, hun voetstappen drukken, putten uit diezelfde bron de kraoht van onze kracht. Het bewustzijn, dat het niet onze zaak is, maar de zaak des Heeren, waar het om gaat, bewaart er ons voor, dat wij niet biji den eersten den besten tegenslag, dien wij onderweg ontmoeten, onze zelfbeheersching verliezen, maar stelt ons in staat, de moeilijkheden bedaard en flink in de oo'gen te zien. Zeker — er zou in het leven ook van onze Vereeniging een tijd kunnen aanibreken, dat wiji ons niet meer rustig gevoelden, zelfs den moed lieten zinken. Dat zou het geval zijn, wanneer de stem des Heeren, met kwalijk bedwongen toorn, ook tot ons moest spreken, zooals zi| eens door Jeremia tot Israël sprak: Zie, dat Ik gebouwd heb, breek Ik af, dat Ik geplant heb, ruk Ik uit." Ondenkbaar, dat zulk een donkere periode ooit werkelijkheid zou kunnen worden is het zeker niet biji de zwakheid, die ons altijd aankleeft en die op den duur oorzaak zou kunnen worden, dat wij zelfs de edelste weldaden Gods door ongeloof .zouden verzondigen. De Schrift spreekt ons wel van igemeenten, die na een periode van hoogen geestelijken bloei allengs zoo diep weggezonken waren, dat bun Heer den kandelaar van ben nemen moest. Maar al willen wij' als één mian volmondig en met droefheid onze schuld belijden om veel, dat ook onder ons heel anders nog moest zijn, al willen wiji zonder eenig voorbehoud met eerlijken ootmoed «r voor uitkomen, dat wij, in iwarmte van liefde, in kraoht van geloof, eiken dag ernstig te kort schieten, één ding mogen wij^ toch door Gods genade voor Hem uitspreken, dat wij' ondanks dat alles toch met al wat in ons is hiernaar staan, dat vrij onverzwakt de trouw mogen belwaren aan het ons heilig beginsel en dat diep in onze ziel leeft het gebed van den Vader des Vaderlands: dat ik doch vroom mag blijven. Uw dienaar fallen stont. Is dat gebed ons ernst, dan voelen wiji ons veilig tegenover de gevaren waarmee onze eigen zwakheden ons bedreigen. En zoo zijn vriji nu ook vandaag bijeen om te bouwen, om het werk 2

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen