Jaarboek 1929 - pagina 47

45 Vereeniging niet in behandeling genomen. Dienovereenkomstig lag het niet O'p den weg der Commissie, over 'zulk een geval uitspraak te doen, maar had zij aangaande den inhoud van art. 2 een algemeene verklaring te geven, en deze natuurlijk zoo scherp te belijnen als maar mogelijk was. Feitelijk berust het verlangen naar een uitspraak in bovengenoemden zin — hoe verklaarbaar op zicbzelf — op tweeërlei misverstand ten opzichte van het karakter der conclusie: men ziet erin iets als een wettelijke bepaling, welks overtreding of niet-aanvaarding als zoodanig schuldig stelt; dat ze dit niet zijn kan, toonde Spr. reeds aan. En anderzijds een misverstand ten opzichte van de casus-positie; men zegt: er is reeds een geval, dat beoordeeld moet worden. En hiertegen blijft gelden, dat dit geval, eer de behandeling kan beginnen, toch eerst officieel geconstateerd moet worden, en dat men dus, zoo men oordeelt, dat Directeuren en Curatoren hierin nalatig zijn, een commissie van enquête had moeten of Einders nu nog moet voorstellen. Zoo blijlft Spr. dan van meening, dat het antwoord, zooals het thans geformuleerd is, en niet in een anderen vorm, past op de vraag, die was gesteld. En Spr. meent ook, dat (het past op den toestand, waarin de Vereeniging met de moeilijkheid, 'die ons bezighoudt, thans verkeert. Dat m'.a.w. dit ajitwoord voor het heden ook voldoende is. Spr. zou althans niet weten, hoe het als algemeene uitspraak scherper en klaarder geformuleerd had kuïinen zijn. Wat er nu gaat gebeuren, is ons nog niet ibekend. Spr. behoort ook niet tot hen, die in een zoo ingewikkeld vraagstuk, dat thans opnieuw, met eenigszins gewijzigd aspect, aan liet ernstig en biddend overleg van Directeuren en Curatoren is overgegeiven, reeds van tevoren zouden durven zeggen: als het niet zus of zoo gaat, dan is het mis. — Maar hiervan is Spr. tenvolle overtuigd: wanneer het vandaag of morgen, in de naaste of in een verdere toekomst, zou blijken, dat Directeuren en Curatoren een zaak, het Schriftgezag betreffende, zouden 'hebben te behandelen, dat wij', zoolang de geest, die uit het hier gegeven antwoord spreekt, hen nog bezielt, die behandeling met vertTouwen aan hen kunnen overgeven — natuurlijk: zoover wij dit aan mensöhen kunnen doen, en dus altijd met inroeping door hen en door ons van de hulp van onzen God, op Wien in alle deze dingen tenslotte al onze hoop moet zijn. Moet en ook mag zijn. Want hiervan ben ik ook verzekerd, dat die God ons ook in deize moeilijkheden helpen zal en wil, zoolang het bij ons blijft, gelijk het toch heden bij ons is: dat we •niet anders wenschen dan te Tragen naar Zijn wil, te •wandelen in Zijn weg, te strijden voor Zijn waarheid, en ons te laten regeeren door Zijn recht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen