Jaarboek 1929 - pagina 36

34

vcort te zetten, dat wij; in den Naam des Heeren begonnen zijn, dat in meer dan een opzicht land en volk toch zulk een rijken zegen is geweest. Ik weet wel, dat naar het voorschrift van het reglement de bevoegdheid van een jaarvergadering tot het nemen van besluiten een zeer beperkte is, en 'het is dan ook niet in de eerste plaats met het oog hierop, dat ik in Ad verband van bonjwen spreek. Maar bouwen is ook dit, dat wij; op onize jaarlijksche samenkomsten elkander sterken tot het betoonen van die toewijtding en belangstelling, die onze Universiteit, zal zij waarlijk een plaa'ts onder ons volk behouden, dringend noodig heeft. Er is alles aan gelegen, dat het geestelijk contact tusschen Vereeniging en Universiteit, tusschen Universiteit en Vereeniging ongerept blijve niet alleen, maar, zoo God het geven wil, krachtiger en nauwer wordt. Werkt dat contact niet zuiver, dan hebben wyi al beel spoedig te tobben met kortsluiting, waarbiji we in het donker komen te zitten. En nu mag er aan die kortsluiting wel wat te doen zijn — voorkomen blijft toch altijd veel beter dan genezen. In dit verband gewaag ik met een enkel woord van de in den boezem onzer Vereeniging gerezen moeilijkheden, die dezen morgen in het centruim van onze belangstelling zullen staan en waarvan de bespreking op een deel van den dag beslag zal leggen. Zien wij daar tegen op? Weineen, waarom, zouden wij? Al dadelijk zijn wij het hierover met elkander hartelijk eens, dat een beginsel geen handelsartikel is, dat al naargelang van de markt in waarde stijgt of daalt, en dat elke Concessie de hebbelijkheid beeft, een zaak te verzwakken. Dat geldt voor een beginsel als: de volstrekte autoriteit der H. Sdhrift, waarvan wij, niet dulden dat er een vraagteeken, hoe klein 't wezen mag, achter wordt geplaatst. En 't geldt evenzeer van een beginsel als: de souvereiniteit in eigen kring, dat bij: de opening onzer Universiteit door haar stichter in zoo magistralen trant is geproclameerd. De hoofdvoorwaarde voor een sfeer van rustig vertrouwen, waarin wij met elkander over de dingen kunnen spreken is aanwezig: eenheid in het hoogste, of wilt ge, in het diepste. Ziji, die leiding hebben te geven •zijn gaarne bereid om te zeggen: dat hebben vrij: gedaan en dat denken wij, te doen, om, met de hulpe Gods, onze Universiteit door (^e zwarigheden been te helpen, waarin ziji is geraakt. Zij zijn alleszins bereid om, kort en bondig, rekenschap te geven van het door hen tot in dit oogenblik gevoerde en in de toekomst te volgen beleid, en dat te doen zonder eenige terughouding. Hun houding is vrucht van rijp beraad en veel gebed, bij het besef van bun groote verantwoordeijkheid. Zijl weten, dat eenzelfde liefde voor onze Universiteit, juist om der wille van haar grondslag u en hen bezaelt. Daarin voelen zij' zidh met u volkomen één. Verschil kan er, en zal er wel wezen, ten opzichte van inzicht in een en ander, haast zeide ïk: gelukkig, want dat belooft ©en levendige bespreking, die misschien wel eens even wat warm loopen kan. Maar indien ik mij niet al te zeer vergis, dan zullen die verschillen zich

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen