1908-1909 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 114

106 gewezen personen waren om hen te verzoenen, als zij boos waren. Dat was reeds het begin der kerk, die de gemeente voorschrijft, wat zij te doen heeft en gelooven moet." Geeft nu echter het onderzoek van de godsdiensten der laagst ontwikkelde volken en der oude volken ons het recht om ons de ontwikkeling der godsdiensten zoo voor te stellen ? Uit hetgeen in Herzog's Real-Encyclopaedie door Ulrici gezegd wordt onder Paiitl;eïsinus, blijkt iets anders. Men leest daar: „Die neueren kultur-historischen, ethnologischen und sprachwissenschaftlichen Forschungen haben ergeben, dass die mannigfaltigen Naturreligionen in letzter Instanz nicht, wie man früher allgemein annalim, aiif eine Vergötterung von einzelnen Natur-oder Geisteivrscheiniingeii beruhen, sondern uasgegangen sind von der dunklen und unbestimmten Vorstellnng eines Göttlichen ttbenhaupt, eines einigen höchsten Urwesens, einer cinigen liinter den Erscheinungcn wirkenden Urkraft, welche ursprünglich, im Gefühle wenigstens, als die eigentliche Gottheit gefasst, und, wenn nicht als solche verehrt, doch empfunden ward". Door toenemende waarneming der natunr zou deze oorspronkelijke godheid later vereenzelvigd zijn met de verschillende natuurkrachten, waaruit ten slotte het veelgodendom ontstond. Blijkbaar hebben wij hier dus te doen met cene herinnering aan de oorspronkelijke openbaring van den éénen, waren God aan den inensch, zooals ons die uit den Bijbel onverzwakt bekend is. En nu moge Bnekers zeggen, dat niet te redeneeren valt met iemand, die zegt: „dat is mij geopenbaard", voor ons heeft die openbaring eene subjectieve zekerheid en die heeft ze gehad voor mannen van wetenschai) uit alle eeuwen. Voor ons is het zeer begrijpelijk, dat (!r zelfs bij den laagst ontwikkelde en bij de meest primitieve volken een (iodsbesef is, dat nooit geheel verloren ging. (Kom. 1 : 1!), I'red. 3 : 11, l?om. 2 : 14). Diezelfde openbaring wijst ons op de groote klove, die er bestaat tusschen mensch en dier, eene bewering, die allerminst met de feiten in tegenspraak is, maar door ieder onbevooroordeeld waarnemer bevestigd wordt. De bijzondere plaats van den mensch in de S(;hepping heeft voor ons volkomen zekerheid en vau deze zekerheid uitgaande trachten we door wetenschappelijk onderzoek tot dieper inzicht te komen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen