1908-1909 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 65

61 van deze zone gaf' den aanval en niet van wege de pijn, want de zone was analgetisch, terwijl andere huidgebieden hyperaesthetisch waren, die, wanneer zij aangeraakt werden, het dier deden schreeuwen. De jongen van deze cobaya's hadden dezelfde eigenschappen. Westphal i) sloeg met een hamer op den kop van de proefdieren en verkreeg eveneens epileptische aanvallen. Hiertegenover stelt Ziegler het feit, dat zeebiggetjes in de stallen der laboratoria pathologische en nerveuse beestjes zijn. Hij had o.a. een schijnbaar gezond zeebiggetje, waarbij hij een kleine operatie aan den hals wilde verrichten en die bi] het maken van de huidincisie een epileptischen aanval kreeg. Daarom vat hij het op als pathologische overgevoeligheid, die zich bij zeebiggetjes bijzonder sterk in nerveus lijden uit. Weismann ~) schrijft de epilepsie toe aan microben, geinoculeerd bij de operatie, die overgebracht worden met de kiem. Er zou immers ook een incubatiestadium zijn, eer de ouders epilepsie ki'egen, en de ziekte gaat het gemakkelijkst van de moeder over, omdat het ei door zijn volumen gemakkelijker een plaats voor de microben heeft. Is er geen infectie van buiten mogelijk, zooals b.v. bij slaan op den kop of bij het verwonden van den N. ischiadicus door de huid heen, dan zou het nog mogelijk zijn, dat de mieroben, reeds aanwezig in het dier, door verwijdering of verwonding van het neurilem in de zenuwsubstantie zelf kunnen dringen. Maar al was dat niet het geval, dan zou men nog niets verkregen hebben tot steun van het bekende principe van Lamarck. Men zou alleen kunnen zeggen: Bepaalde verwondingen van het zenuwstelsel geven bij het zeebiggetje secundair vaak het beeld van epilepsie en in de daaropvolgnnde genei'atie treden vaak allerlei verschillende functioneele veranderingen van het zenuwstelsel op, in enkele zeldzame gevallen ook het beeld van epileptische krampen. Dat we daarbij te doen zouden hebben met de overerving van een verworven anatomische verandering, door de verwonding teweeggebracht, is niet alleen niet bewezen, maar beslist niet het geval, daar de verwondingen geheel verschillende zijn en grootendeels zulke, die direct (d.i. van haar 1) 2)

Berlin. Klin. Wochenschrift, 1871. Ueber die H_v|JOthese einer Vererbiing von Verletzungeii, 1889.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen