1910-1911 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 186

178 Zeide zelfs een miss. predikant niet tot mij (dat was nog lang voor dat ik miss. arts was), zie ik heb dikwijls zoo'n moeite om ontvangen en aangehoord te worden. Het is dan of er geen aanknoopingspunt te vinden is alsof de Javaan zich omhult met tal van beleefde vormen, waarmee hij mij met een kluitje in het riet stuurt, zij 't ook op beleefde wijze. Maar als ik dan het gesprek breng op het hospitaal te Jogja (het was heel in Keboemen !) zie dan verandert dikwijls alles en wordt de koele beleefdheid tot een hartelijke ontvangst. Deze gewenschte voorbereidende invloed gaat nu ook wel uit van de polikliniek, maar toch veel minder. Vooreerst gaat het al moeilijk om al de loopende zieken, zoowel de dicht bij als de verafwonenden, samen te persen in zulk een tijdsbestek, dat ze allen de „koempoellan" bij moeten wonen. Velen komen van verre en zijn dus pas in den loop van den dag of 's avonds ter plaatse. Anderen zijn uit hun werk even uitgebroken om medicijnen te vragen en missen dan ook den tijd en de aandacht om eerst eens rustig neer te zitten onder de prediking. Zeer velen achten zich te deftig om onder al die gewone menschen plaats te nemen en zich dezelfde vermaningen te laten aanleunen als voor deze laatsten bestemd schijnen te zijn ; eindelijk zijn er velen, die allerlei listen bedenken om aan de prediking te ontsnappen en toch de medicijnen machtig te worden. Dit alles is zeer verklaarbaar, ware het anders dan hadden wij zelfs geen reden van bestaan, maar het maakt dan toch ook dat wij ons niet voorstellen dat van de polikliniek een even krachtige voorbereidende werking zal uitgaan, als die van het hospitaal. Het lijkt wel mooi als daar een 60-tal blinde heidenen zitten, die nu toch maar het Evangelie eens hooren, maar denk eens in, dat dit steeds afwisselende hoorders zijn ; dat hun denkwereld zoo veel van de onze verschilt, zoodat ze aan vele woorden en begrippen van den spreker een heel andere beteekenis hechten dan die bedoeld is ; verder dat ze vermoeid en slaperig zijn van den verren tocht of wel door pijn gekweld of door angst voor het hun wachtende onderzoek door den dokter. Ik misken de beteekenis van de polikliniek niet en weet wel dat wij niet zoo angstvallig moeten uitrekenen of de Heere eigenlijk deze of die zwakke poging nog wel zegenen kan, dat wij

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen