1910-1911 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 23

15 Hier zijn het de moeders van nerveuse kinderen, die zelf nerveus in hare opvoeding de grootste fouten begaan en die soms alleen door den beproefden huisarts op den beteren weg gewezen kunnen worden. Vooral in de „eeuw van het kind" bestaat de kans, dat sentimentaltteit gekweekt wordt en wanneer de kinderen niet vroeg gewend worden ook teleurstellingen te verdragen, zullen ze zich op lateren leeftijd gemakkelijk door de emoties, die ieders deel zijn, laten beheerschen. Indien hij maar medicus blijft en zijn taak als een beperkte opvat, kan de arts eveneens voor den schooUeerling wenken geven, die eventueel belangrijker kunnen zijn dan de wenken voor het lichamelijk welzijn. Over deze „hygiëne van den geest" kan ik niet verder doorgaan, ik heb dit bij een vroegere gelegenheid uitvoerig gedaan. Ik moet echter terugkomen op de genezen zenuwpatiënten, die een steun moeten meekrijgen in het leven, om als voorbehoed middel te dienen. Hier komt alles neer op de overwinning van de verschillende oorzaken, die tot de ziekte hebben geleid. Het op zichzelf letten, het nauwkeurig onderzoeken van de pijn, die gevoeld, en de sensaties die waargenomen worden, moet verdwijnen en de taak van den medicus is niet afgeloopen, als hij niet de overtuiging heeft, dat de vroegere oorzaken met kracht bestreden kunnen en zullen worden. Men heeft een tijd lang overreding toegepast, die uitging van den medicus op den patiënt, later moet het hem zelf gemakkelijk zijn den rol van den medicus persoonlijk over te nemen. Hoe krijgt nu de genezen patiënt den allerbesten steun na de genezing ? In dit opzicht is het van beteekenis deze passage uit het laatste werk van Dejerine aan te halen. „De medicus, al is hij scepticus of atheist, heeft niet het recht het geloof aan te tasten, dat experimenteel den stevigsten steun en het zekerst houvast geeft. Gaat ge door een deterministische leerstelling, monistische opvattingen, bij menschen, die van hun kindsheid af gewoon zijn te gelooven, zonder redenen misschien, maar krachtens geloof en krachtens gevoel, gewoon in hun geloof een levensmotief en een richtingslijn te vinden, gaat ge vervangen, wat juist de omlijsting van hun persoonlijkheid vormt? Zoodanige praktijken komen ons gevaarlijk en bijna onzedelijk voor. Het is nog beter, dat de patiënt denkt—en dat is volstrekt niet belachelijk — dat gij een geloovige zijt als hij, liever dan hem te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen