1910-1911 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 202

194 de i<eu2e tusschen hospitaal, polikHniek en huisbezoei<. Daar waren dus geen consessies noodig. Maar mocht iemand die daar anders over denkt en dus bijvoorbeeld een steeds groeiend centraal hospitaal beter acht dan de altijd gebrekkige hulp-hospitalen, ooit voor deze vraag komen te staan, dan zou hij een consessie moeten doen aan de meerdere waarde, die de hulp-hospitalen uit een zendings oogpunt hebben. Doch dit is nog maar onderstellenderwijs gesproken en ik geloof niet, dat zich hier ooit een ernstig conflict zou voordoen. Wie eenmaal in de werkelijkheid den zegen der hulp-hospitalen voor toestanden als hier bestaan, gezien heeft, dien zal het geen moeite kosten om er aan mee te werken en om zijn theoretisch zeer juiste bezwaren tegen het dokteren van onze onbevoegde helpers te overwinnen. Hoe ik over de hulp-hospitalen denk, weet gij uit mijn vorige artikelen, en het is ook nu weer niet mijn bedoeling, deze zaak nog eens uit te vechten. Waar de Regeering deze dingen steunt en vele particulieren gaarne mede dezen weg opgaan daar hebben de hulp-hospitalen het pleit eigenlijk reeds gewonnen en ben ik voor conflicten niet zeer bezorgd. Verder moet ik ook nadrukkelijk zeggen, dat van een miss. arts nooit iets zou mogen geëischt worden, dat in waarheid tegen zijn medische conscientie zou strijden. Dit komt bij andere verbintenissen wel eens voor en dan is het vaak moeielijk om aan zijn recht te komen, maar mocht ooit ofte immer zulk een conflict zich op het zendingsterrein voordoen, dan zou tevens de weg aangewezen zijn om het tot oplossing te brengen. Op de algemeene vergadering zou de zaak ampel besproken kunnen worden en bleek er een ernstig gemotiveerd gemoedsbezwaar bij den miss. arts te blijven bestaan, dan zouden de andere broeders zich daarbij moeten neerleggen. Niemand kan gedwongen worden iets tegen de conscientie te doen. Mocht in hooger instantie ten slotte beslist worden, dat de miss. arts zich te onderwerpen had, dan bleef hem niets anders over dan zijn ontslag te nemen. Dit klinkt nog al vrij bar, maar 't is meer de principiëele vraag, hoe 't in zoo'n geval gaan zou, dan de vraag of zich zoo iets wel ooit zal voordoen. Mij kwam zulks nooit voor en bij

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen