1910-1911 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 22

14

dreigt. Nu in Indië de pest begint te komen, tracht men zooveel mogelijk lijders, plaatsen en streken te isoleeren, om de infectie te beperken. Al kan dus de actie tegen de ziekte zelf nog niet zoo van beteekenis zijn, van veel grooter waarde wordt de prophylaxis geacht. Te recht mag dan ook gevraagd, waarom naast de prophylaxis voor de lichamelijke ziekten ook geen voorbehoedmiddelen tegen de psychische aandoeningen. Bedriegen we ons niet, dan zal ook juist in de toekomst aan den factor van de prophylaxis de meeste waarde worden toegekend. Prévenir vaut mieux que guérir. Dit za! wel over de geheele linie van de psychische ziekten het wachtwoord moeten zijn, zelfs nog meer voor de ernstiger aandoeningen, dan we hier behandeld hebben, omdat daarbij de kansen van genezing zooveel geringer zijn. De methode, die we moeten volgen, om daartoe te komen, zal echter gelijk moeten zijn aan die, welke bij de lichamelijke ziekten gevolgd werd. Men heeft eerst gezocht naar de oorzaken en heeft nauwkeurig nagegaan, op welke wijze de verspreiding tot stand kwam en is daarna overgegaan tot voorbehoedmiddelen, die steeds meer volledig zijn geworden. Zoo moet het ook met de psychische aandoeningen gaan. Ook hierbij zal een nauwkeurige studie van de verschijnselen en van de oorzaken moeten voorafgaan om tot een prophylaxis te kunnen overgaan. We komen hier wel weer op moeilijke quaesties, wat de verschillende terreinen betreft. Ik voor mij ben ook overtuigd, dat wat men de moreele hygiëne heeft genoemd, niet uitsluitend de taak van den medicus kan en mag zijn. Ik herinner hier weer aan hetgeen ik boven opmerkte over het accapareeren van verschillende gebieden en aan de decepties, die daarvan het gevolg zullen zijn. Maar terecht is opgemerkt geworden, dat de medicus toch wel een taak heeft, wanneer hij met genezen patiënten te doen heeft. Overigens kan ook de medicus, afgezien nu van den raad in erfelijkheidsquaesties, zeer veel goeds doen bij de opvoeding der kinderen. Vooral de huisarts, die soms jaren achtereen de familie bezocht heeft, is hier de aangewezen persoon. Meermalen heb ik collega's ontmoet, die, geheel ingeleefd in de familieomstandigheden, intuïtief voelden, welke raadgevingen verstrekt moesten worden, ook al hadden zij van deze speciale tak van wetenschap geen bijzondere studie gemaakt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen