1910-1911 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 220

212

afraden. Maar nu is de zieke eigenwijs. Men kan praten als Brugman (en dat in 't Javaansch ? Ai mij !) de man weerlegt ook niets van 't gesprokene doch eindigt onveranderlijk met: „En toch wil ik naar huis". Of nog erger. De zieke is een kind of knaap en wil wel blijven of smeekt om geholpen te worden, maar de ouders, of zelfs maar een enkel familielid, verzetten zich. Men zou zoo gaarne een goed doel bereiken, maar dom bijgeloof van degenen, die zelf de pijn niet voelen, verzet zich. Zie dan wordt men óf razend en maakt zich daardoor bespottelijk ; èf onverschillig en zegt, wat kan 't mij dan verder ook schelen ; èf men bedenkt een of ander dwangmiddel, men roept de hulp in van meerderen, of dreigt daar althans mee. Het eene is echter even verkeerd als het andere. Men behoort in zulk een geval, na alle gepaste middelen uitgeput te hebben, zich neer te leggen bij het onvermijdelijke en zal door zijn droefheid daarover te toonen meer nut stichten dan door boosheid en onverschilligheid of dwang. Maar hoe waar dit ook zij, men gevoelt nu toch wel, dat de verzoeking om te gaan dwingen dikwijls aan de deur ligt. Vooral als men weet, dat een enkel woord van den meerdere voldoende is om alles gedaan te krijgen. Nen moet het zelf gezien hebben om het te gelooven, hoe de familie een stervende, die snakte naar adem, recht op in bed zette en aankleedde om hem daarna mee te nemen in een rijtuig en niet te bewegen was om een enkel uur te wachten, zoodat hij rustig sterven kon. En omgekeerd moet men in een ander geval plotseling alle verzet hebben zien opgeven, nadat een der omstanders gefluisterd heeft: „De regent heeft gezegd, dat u alles moet doen wat de dokter wil", om te begrijpen, hoe moeilijk het is tegenover zulk een volk zulke middelen niet te gaan toepassen. Op zich zelf zou 't ook nog zoo erg niet zijn. Kinderen moeten opgevoed worden en zeer levensgevaarlijke toestanden brengen ook voor den dokter soms zeer buitengewone verantwoordelijkheid mede. Maar het wordt wel zeer verkeerd, als we bedenken, dat elke winst op deze wijze behaald, ten voordeele van een enkelen bepaalden lijder, ons komt te staan op het vertrouwen en de toegenegenheid van al de omstanders, familieleden en dessagenooten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen