1911-1912 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 157

151 8.3 centimeter lang, 6.5 centimeter breed en 1.3 centimeter dik. De Wildkirchligrot, in welker nabijheid een standbeeld van Joseph Victor von Scheffel (1826—1886) staat, is tot nu toe de eenige plek in Zwitserland, waar sporen van den palaeolithischen mensch gevonden zijn ; volgens Bachler moet deze daar in een tusschenijstijd geleefd hebben en zou de genoemde grot slechts nu en dan door hem als een schuilhoek of verblijfplaats gebruikt zijn. Ook op een paar eilanden aan de kust van Noorwegen zijn in 1911 een aantal vuursteenen werktuigen uit de oudere steenperiode gevonden. Volgens den Duitschen anthropoloog Otto Schoetensack dateert de menschelijke onderkaak, die in 1907 in de nabijheid van Heidelberg en wel bij het dorpje Mauer in het dal der Elsenz uit eene zandgroeve in eene diepte van 25 meter opgedolven werd, uit het begin der diluviale periode. In dezelfde laag, die de onderkaak opleverde, vond men ook beenderen van elephas antiquus. Alle tanden zijn in deze kaak nog aanwezig ; ze hebben de gewone grootte en zijn, evenals bij den hedendaagschen Europeaan, regelmatig onmiddellijk naast elkaar geplaatst. De onderkaak van Mauer, die thans in het archaeoiogisch museum te Heidelberg bewaard wordt, is zeer dik, heeft geen vooruitstekende kin en bijna geen binnenkindoorn, waaruit aanhangers der evolutieleer, die natuurlijk van meening zijn dat het denk- en spraakvermogen van den hedendaagschen mensch zich heel langzaam uit dierlijke beginselen heeft ontwikkeld, afleiden, dat men hier eigenlijk nog niet met een mensch in den gewonen zin des woords zoude te doen hebben. Het ontbreken van een duidelijke spitse kin is b.v. volgens Hans Pohlig een bewijs er van dat het individu nog niet spreken kan en eigenlijk nog aapmensch of menschaap is; de spitse kinvorm, beweert hij, wordt slechts gevonden bij wezens met een volkomen spraakvermogen, zelfs al is het gebit ook zeer prognath of scheeftandig. K. Gorjanovic Kramberger daarentegen houdt het er voor dat de vooruitstekende kin geen specifiek menschelijk kenmerk is, maar veeleer iets bijkomstigs en het gevolg van mechanische invloeden. Dat er onder de beschaafde volken van vroeger en later tijd niet weinig personen aangetroffen worden zonder vooruitstekende kin, is overigens bekend genoeg. Schoetensack, die aan den voormaligen bezitter der onderkaak van Mauer den naam gaf van „homo

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen