1911-1912 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 46

38

proces, dat ten gevolge van een bepaalden prikkel ontstaat, is niet enkelvoudig, maar bestaat uit een schakel van meerdere leden. Het ontstaat immers in een peripheer zintuig, wordt van daar voortgeleid naar de groote hersenen en staat hier niet zelden met meerdere centra in verbinding. Op welk van deze punten moet nu de typische verkleining van den prikkel tot zijne logarithmenwaarde eigenlijk worden gezocht ? Of moet deze verandering beschouwd worden als de resultante of een soort van gemiddelde, en ontstaat zij door de gezamenlijke werking van alle deelen met elkander ? Ziedaar vragen, die vooralsnog niet beantwoord kunnen worden. Men heeft wel beproefd door directe experimenten in dezen meer zekerheid te verkrijgen, maar dergelijke proeven zijn in bijzondere mate moeilijk, en bepaalde resultaten zijn dan ook nog niet verkregen. Bijzondere vermelding moet daarbij gemaakt worden van de proeven van WALLER, die een kikvorschenoog prikkelde met licht van verschillende intensiteit. De prikkel, die daarbij door de retina werd opgenomen, werd voortgeplant langs de gezichtszenuw en verwekte daar een „negative Schwankung", die met den galvanometer werd gemeten. Het bleek nu, dat bij gelijke verschillen van objective prikkels deze negative Schwankungen niet gelijk, maar steeds langzamerhand toenamen, zoodat er tusschenbeide een verhouding kon waargenomen worden, die een zekere gelijkenis vertoonde met de loganthme. Ook STEINACH deed proeven in dezelfde richting, maar gebruikte daarbij gewichten van verschillende zwaarte, die hij uit een bepaalde hoogte liet vallen op de huid van een kikvorschenpoot. Dientengevolge ontstond ook prikkeling van de zenuw, die gepaard ging met eene negative Schwankung, welke eveneens met den galvonometer werd gemeten. Op deze wijze werden ook resultaten verkregen, die tamelijk wel overeenkwamen met de verhouding, die door een logarithme uitgedrukt wordt. Het is nu de vraag, of men de negative Schwankung mag beschouwen als een verschijnsel, dat evenredig is met de nerveuze prikkeling. Indien dit zoo is, dan zouden deze resultaten er inderdaad voor pleiten, dat de wet van WEBER reeds van toepassing is voor den overgang van den uitwendigen prikkel op het periphere zintuig en dat zij dus van zuiver physiologische beteekenis moet geacht worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen