1911-1912 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 99

93 we met conclusies komen op het bijzonder terrein der misdadigers. Zoo komen we dus telkens terug op de studie op ons eigen gebied. De psychiater voor de rechtbank, zal hij een goede deskundige zijn, moet hetzij in klinieken of gestichten gewerkt hebben en ervaring hebben opgedaan. Met het oog op de toestanden, die hem de meeste moeielijkheden zullen bezorgen, moet hij vooral ook zijn aandacht wijden aan die gevallen, die met den algemeenen term psychopathen worden bestempeld. Is hij daartoe in de gelegenheid, dan zal hij bovendien de kinderen, die voor tuchtschool of opvoedingsgesticht in aanmerking komen, of hen, die met Pro Juventute in aanraking komen, bestudeeren, omdat men telkens weer bij het onderzoek der misdadigers op gegevens stuit, die er op wijzen, dat reeds in de jeugd abnormale verschijnselen konden geconstateerd worden. Daaruit zou tegelijk dit kunnen voortvloeien, dat met eenige hoop op goeden uitslag de prophylactische maatregelen zouden kunnen getroffen worden. Nog een laatste gewichtig punt dient gereleveerd te worden, hetgeen vooral in ons land het vorig jaar bijzonder de aandacht gespannen heeft gehouden en wel naar aanleiding van de Papendrechtsche strafzaak. Op de details ga ik natuurlijk niet in, maar ik moet toch een oogenblik Uwe aandacht vragen voor de principiëele quaesties, die daarbij ter sprake komen. Zal, zoo zou ik het willen formuleeren, de psychiater op zijn eigen terrein, de psychopathologie, moeten blijven, of zal hij ook in normaal psychologische vraagstukken den strafrechter moeten voorlichten, in de vooronderstelling dat deze over niet voldoende psychologische kennis beschikt. Deze quaestie heeft het onderwerp van een breede discussie uitgemaakt op de Vergadering van de Ned. Vereen, voor Psychiatrie en Neurologie, en ik ga nu in 't kort mijn daar verdedigd standpunt uiteenzetten. Zij, die aannemen, dat de strafrechter zonder hulp van den psychiater in normaal-psychologische vraagstukken den weg niet kan vinden, baseeren deze meening op het feit, dat de strafrechter geen natuurwetenschappelijke opleiding heeft genoten, waardoor hij de psychologie in verband zou kunnen brengen met de physiologic en anatomie, zonder welke de psychologie slechts een stuk theoretische philosophie zou kunnen zijn en bovendien daarop, dat hem de ervaring in praktische oefeningen op experimenteel-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen