1912-1913 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 88

80 persoonlijke vrijheid, dat zelfs de schijn van dwang in dit opzicht den Staat onteert en doet ontaarden" (pag. 851). c. De geneeskundige of wetenschappelijke quaestie. Voor zoover deze „gemeengoed zijn kan, ook van niet deskundigen", en dan wordt de vraag „of de geneesheeren in dit opzicht tot ontwijfelbare uitkomsten geraakt zijn" ontkennend beantwoord. „Dat verreweg de mcesten er zich vóór, en slechts enkelen er zich tegen verklaren doet natuurlijk niets terzake. Onderde vele voorstanders zijn er slechts zeer enkelen, die studie van deze quaestie maakten ; verreweg de meerderheid bouwt op hun gegevens voort. De enkelen daarentegen, die er zich tegen verklaarden, moesten tegen den stroom opioeien en vvaren dus wel gedwongen, zich door eigen studie wapens te verschaffen voor den strijd". Zwaar weegt daarom het feit, dat er in schier alle landen kundige doctoren worden gevonden, die zich met deze quaestie bezig hielden, en die de vaccinatie öf voor doelloos, óf voor bedenkelijk, óf voor hoogst gevaarlijk verklaarden", (pag. 851). „We beslissen natuurlijk niet wie in dien strijd gelijk heeft, maar constateeren slechts de oneenigneid der deskundigen, en deelen als proeve van de bewijzen der tegenstanders slechts dit ééne mêe: Uit het verslag van de vaccinatie in Frankrijk van 1866 blijkt, dat in 23 Departementen de vaccinatie verwaarloosd, in de 55 andere met meer zorg behandeld was, en dat tegen 10 gevallen van pokziekte in de 33 eerste, 40 gevallen in de 55 laatste ontstonden. Alsmede, dat de sterfte onder de poklijders, in de beide soorten van Departementen als 11 tot 52 stond" (pag. 851). Het 3e artikel is geschreven, nadat met 42 tegen 14 stemmen de indirecte dwang was aangenomen door: „alle oud-liberalen alle conservatieven, behalve de Heer SYPESTEYN, en alle Roomsche Kamerleden, op de heeren PijLS en C. VAN NISPEN na." (pag. 853). Behalve het bezwaar tegen de uitbreiding van het Staatsalvermogen en dat het ontneemt aan onze onderwijzers een deugdelijk en welverworven recht, waaraan niets minder hangt dan hun levensexistentie", wordt er last not least op gewezen, dat het een hoogst ernstig precedent stelt, „dat de grens der conscientie heeft opgehouden een heilige grens te zijn voor den Nederlandschen Staat. Of het velen geldt of weinigen, doet er niet toe. Al was er ook maar één gezin op Nederlandschen bodem, waar-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen