1912-1913 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 120

112 voor het doel bijzonder geschikt. Door trekking aan de beide armen, eerst zijdelings, dan naar boven langs het hoofd, gelukte het hem, door middel der m.m. pectorales, het bovenste deel van de borstkas gelijkmatig uit te zetten, zoodat de lucht hoorbaar naar binnen ging. Bracht hij nu de armen terug tegen de flanken onder zachten druk, dan werd de natuurlijke uitademing op hare beurt getrouw nagebootst. Immers de bij de kunstmatige inademing uitgerekte deelen vielen nu weer samen en door den zachten druk werd dit samenvallen bevorderd en werd compensatie verkregen tegenover de, zij het ook geringe, werking der uitademingsspieren (m.m. intercostales interni) en de bij lijken (en bewusteloozen) verminderde terugvering der deelen, veroorzaakt door de afwezigheid van spiertonus en reflexen. De methode van SILVESTER was derhalve zoo physiologisch mogelijk uitgedacht. Maar daar komt nu in 1862 de Londensche commissie de werkdadigheid zijner methode toetsen aan het experiment. Hulde aan het experiment! Die hulde brengen wij allen gaarne. Die hulde werd ook gaarne gebracht door SILVESTER. En het is menschelijk, aan te nemen, dat hij dit des te williger deed, toen bleek, dat zijne methode het ook blijkens den spirometer won van die van MARSHALL HALL, al moest er dan ook iets aan zijne methode worden gewijzigd. Die wijziging was immers de vrucht van een wetenschappelijk experiment en derhalve eene verbetering. De geheele Londensche commissie vond dit vanzelfsprekend. En toch, wat was deze Pyrrhus-overwinning van de nu gewijzigde — en laat ons maar aanstonds zeggen verknoeide — methode van SILVESTER te bejammeren. Wat heeft zij de asphyctiologie voor langer dan een halve eeuw hopeloos in de war gestuurd. Wat heeft zij andere methodes in het aanzijn helpen roepen, wier steeds fraaier schijnende resultaten blijkens den spirometer evenredig waren aan haar vermogen om het kwijnende leven van den drenkeling uit te blusschen. Wanneer een gezond persoon zijn adem-capaciteit bepaalt met den spirometer, dan verricht hij ongetwijfeld een interessante proef, waaraan zich bespiegelingen laten vastknoopen en waaruit conclusies zijn te trekken. Wanneer men met den spirometer op het lijk (als gebrekkige nabootsing van den bewustelooze) of op den gezonde (als nog veel gebrekkiger hulpmiddel) de werkdadig-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen