1913-1914 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 119

Ill is er niet meer. Is in peststreken de uitdrukking aan de ervaring ontleend, niet spreekwoordelijk geworden, dat men voor pest niet veiliger is dan in het pesthuis. Met ziekten met een vluchtig contagium is het anders gesteld. Hoe ideaal de hygiëne wordt toegepast, de bron der besmetting blijft op afstand actief; vandaar dat men in isoleeren de kracht der bestrijding gezocht heeft. Isoleeren, kan als argument voor het minder worden der pokkenepidemieën niet gebruikt worden. Deze toch zijn verminderd, toen dit nog niet of uiterst gebrekkig plaats greep. In het rapport der Engelsche Staatscommissie wordt er dan ook op gewezen, dat vóór 1866 geen enkele gelegenheid bestond om poklijders te isoleeren en dat langen tijd daarna de gelegenheid daartoe slechts bestond op enkele plaatsen en dan nog onvoldoende. In 1871 was het in Nederland ook al niet beter, zoodat de uitbreiding der pokken ook in de ziekenhuizen plaats vond. De geschiedenis spreekt dan ook telkens van gevallen, dat de gevaccineerden niet aangetast werden, trots contact met de zieken. Dat isoleeren niet zonder beteekenis is, kan blijken uit een waarneming in Londen met de drijvende hospitalen opgedaan. Stierven in 1885 in Londen nog 899 personen, in '86 toen alle zieken op schepen geïsoleerd werden slechts 5. „Niet onwaarschijnlijk kwam het mij voor, zegt Dr. CARSTEN, ^) dat deze gunstige uitkomst, welke in de laatste 16 jaren nimmer werd verkregen, moest worden toegeschreven aan de toepassing van een strengere afzondering der poklijders. Een nader onderzoek heeft mij in deze meening niet alleen versterkt, maar tevens de overtuiging geschonken, dat door het bestuur van de wereldstad de juiste weg is ingeslagen om aan eene ziekte, welke dreigde epidemisch te worden, het hoofd te bieden." Het stelsel van afzondering der lijders aan besmettelijke ziekten in uitsluitend daartoe ingerichte hospitalen wordt reeds lang, vooral in Engeland, toegepast. De meer dan gewone verspreiding van deze ziekten, vooral van pokken, in de omgeving der hospitalen, waardoor deze als het ware brandpunten van besmetting werden, trok echter meer en meer de aandacht. Eindelijk werd dit nadeel door cijfers duidelijk in het licht gesteld. ') Dr. B. CARSTEN. Drijvende hospitalen op de Theems, tot afzondering van poklijders. Ned. Tijdschr. v. üeneeskunde 188, pag. 129.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen