1915-1916 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 86

78

boven het genezen is dit van ondergeschikt belang; 2e dat de verzekeringswetten alleen de lagere arbeidende klasse gelden, de verzekering tegen pokken allen, zij 't toch ook in hoofdzaak de onbezorgde lagere klasse der maatschappij ; 3e dat de aard der verzekering een andere is, in het eerste geval gaat het om de geldelijke zorgen, in het andere geval om het leven zelf, en is dus veeleer nog meer gemotiveerd. Uit de verschillende driestarren ter verdediging van de verzekeringswetten daarom eenige citaten: „Wat te keer moet gegaan is de onzekerheid van 't bestaan, waaronder de lagere arbeidende klasse nog steeds lijdende is" „dat er in de verzekering een middel is geboden om deze onzekerheid van bestaan te ondervangen, — dan mag en kan men den plicht niet meer afwijzen, om te zorgen dat er zulk een alomvattende verzekering tot stand komt. Dit is dan volstrekt noodig. Kan als dan de maatschappij zelve in dit noodige niet voorzien, dan ontstaat de noodstand. En duurt die noodstand voort, dan is de Overheid de geroepene, om door haar hulpe mogelijk en wenschelijk te maken, wat aan zichzelf overgelaten er niet komt". (Standaard 1 Febr. 1912). „Geheel het verzekeringswezen toch rust op een erkennen van het gemeenschappelijk karakter van alle leed, waartegen men zich verzekert. Maar vast staat, dat men juist met het oog hierop als particulier persoon niet zoo grif en gul tot aansluiting bij deze verzekering overgaat". „Hoe schoon ge die eigen particuliere verzekering aan de arbeiders ook voorspiegelt, toch gaan ze in hun massale menigte er niet toe over". (Standaard 3 Febr. 1912). Met het oog op de conscientie-bezwaren, die gelijk zijn met die welke de vaccinatie betreffen. „Niemand wordt gedwongen zich te verzekeren. Het feit van verzekerd te zijn, wordt eenvoudig buiten eigen initiatief om opgelegd en de patroon wordt verplicht tot medebetalen". (Standaard 25 Mei 1912). Zooals in de Standaard van 26 Sept. 1914 erkend wordt: „Onze wet kent geen vaccinedwang, alleen niet toelating op de school van de niet-gevaccineerden". Ten slotte: „Tot zoolang de plicht om zich te verzekeren nog niet in den volkswil is doorgedrongen moet hij in de wet staan". (Standaard 25 Mei 1912).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen