1915-1916 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 82

74 •

Gegeven de twee moeilijkheden, zoo volgt de vraag: is dit ééne beding voldoende, of kan de Overheid zich ook zekere waarborgen verschaffen, dat ze althans niet de dupe wordt van een huichelachtig voorwendsel, niet instaat zelf over de conscientie van anderen te oordeelen ? Dit nu is haar recht en kan zij doen, door te voorkomen, dat degenen, die conscientie-bezwaren hebben, hetzij dan gemeende of voorgewende, althans geen voordeel genieten, als aan de conscientie-bezwaren tegemoet wordt gekomen. Zij, die tegen den krijgsdienst zijn, zou men kunnen verplichten in hun diensttijd te werken ter versterking van de dijken, of andere werken des vredes, zooals onlangs nog door Dr. KUYPER werd voorgesteld, daardoor bewijzende, dat ook op andere wijze mogelijk is aan de conscientie-bezwaren tegemoet te komen, of wat te verkiezen is langer tijd, om zoo indirect, allen die geen eigenlijke conscientie-bezwaren hebben, tot den krijgsdienst te dwingen, zooals geschiedt bij de vaccinatie-wet. Onder de leuze „vaccinedwang is conscientiedwang" is tegen de wet, die vaccinatie als voorwaarde aan het schoolgaan verbond, geprotesteerd. Ten onrechte, daar het verschil tusschen den directen en den indirecten dwang uit het oog verloren is. Het verschil is duidelijk. Vóór in Engeland de gewetensclausule was opgenomen, was ieder verplicht zijn kinderen te laten inenten en bij weigering werd hij met boete gestraft, zoo vaak hij aangeklaagd werd bij het gerecht. Hier, waar de vaccinatie voorwaarde was voor het schoolgaan geen vonnis en geen veroordeeling. Noodzakelijk gevolg bij den directen dwang is vanzelf verzet, zij 't dan ook lijdelijk. Juristen namen het op voor hun clientèle, en wezen op de wreedheid der wet, waardoor achtenswaardige mannen veroordeeld werden. Voor de veroordeelden, die beschouwd werden als martelaars voor hun beginsel en gedragen door de algemeene sympathie, werden de boeten betaald uit een gemeenschappelijke kas. Te meer ergenis gaf deze wetgeving bij herhaling der boeten, vooral omdat de rijken vaak werden ontzien, en de strengheid der wet vooral de armen trof. Vandaar dat de Engelsche Staatscommissie, samengesteld uit juristen en medici eenparig adviseerde, de straf niet te herhalen, omdat dit de ouders en omgeving irriteert en aanleiding geeft

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen