1916-1917 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 74

62

een atoom wel een sterk veld om een zeer kleine kern hebben; vandaar de opvattingen van RUTHERFORD. In the Philosophical Magazine 21 (1911) bespreekt RUTHERFORD de geweldige afwijking die de door radioactieve stoffen afgeschoten «- en i^^-deeltjes kunnen krijgen als ze door uiterst dunne plaatjes of liever blaadjes van verschillende stoffen gaan. Zonder twijfel gaan zij door de atomen heen. Vroeger meende men dat zulk een groote afwijking (sommige deeltjes keeren immers na een korte weg in het plaatje aan dezelfde zijde terug) kwam door samenwerking van vele kleine afwijkingen, doch RUTHERFORD meent dat zulk een groote afwijking pas recht veroorzaakt wordt door één enkele ontmoeting. In dit geval moet een atoom de zetel zijn van een geweldig sterk electrisch veld. RUTHERFORD veronderstelt dat een atoom bestaat uit een positieve kern met lading Ne, waarin e hetelectrische elementairquantum voorstelt (4.65 x 10' E. S. E.) en N een geheel getal, waarvan de waarde volgens VAN DEN BROEK gelijk is aan het rangnummer dat een element heeft in het periodieke systeem. Deze kern is buitengewoon klein ; RUTHEFORD zegt hier dat men haar op afstanden van lO''^ cM. nog als puntlading kan beschouwen. In een later artikel (1914) zegt hij dat blijkens berekeningen van DARWIN de centra van een H-kern en van He kern elkaar dichter moeten kunnen naderen dan 1.7 x 10"'^ cM; de gezamenlijke stralen zijn zoodoende kleiner dan die van een negatief electron ; mogelijk zijn ze nog veel kleiner dan deze berekende waarden. In dit geval zou men misschien de geheele massa van de positieve kern kunnen opvatten als electromagnetische massa gelijk men dit bij negatieve electronen pleegt te doen : louter electriciteit zonder iets wat wij stof noemen. Rondom die positieve kern wentelen negatieve electronen, wier banen van gewone atoomafmetingen zijn, 10"^ cM. Alles berust er nu op dat zoo'n «-projectiel, zelf ook een positieve kern en wel van He, de andere kern zóó dicht nadert dat het alleen te doen heeft met diens veld en de electronen er omheen met rust Iaat. In dat geval is het een afstootend centrum en RUTHERFORD teekent een sierlijke hyperbool die het «-deeltje doorloopt; daarenboven berekent hij hoe het aantal deeltjes dat onder een bepaalden hoek wordt afgebogen afhangt van de kernlading van de atomen van het blaadje, de snelheid van het «-deeltje, de waarde van dien hoek enz.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen