1916-1917 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 88

••••••••MHIIilH

76

geestelijken achtergrond. Sprekende door gelijkenissen heeft Christus het zichtbare in de natuur gebruikt, om ons het geestelijke te verklaren. Omdat de wereld is een schepping Gods, gaat ook van die wereld een sprake uit, is er een „symboliek der schepping". (Bettex). Ook Dr. RADEMAKER ontkomt daaraan niet als hij den alles overheerschenden indruk van de crematie noemt „het pure, al reinigende vuur" of schrijft: „zoo stonden wij te staren in den vuurgloed, die moeder aarde zoo snel en zoo rein teruggaf, wat eens aan haar ontnomen was". „Alles Vergangliche ist nur ein Gleichnis" van het onvergankelijke. Eisch van symboliek is, wil ze niet in willekeur verloopen, dat ze uit de natuur der dingen rechtstreeks voortvloeit, en niet dat er iets in gelegd wordt, wat er niet in zit. De hier alles beheerschende vraag is dan: welke symboliek beantwoordt aan den aan haar gestelden eisch ? en dan komt 't mij voor, dat niet in „louteren" maar in „verteren" de werkzaamheid van het vuur het natuurlijkst is gekarakteriseerd. Overeenkomstig daaraan wordt o.a. de toorn Gods in de Schrift voorgesteld als „een verterend vuur". Louteren door het vuur is mogelijk; zoo in den smeltkroes; maar dan werkt het vuur niet meer in ongebreidelde kracht. Doch gesteld, dat voor „louteren" het vuur het juiste symbool was, dan zou op zichzelf een schoone gedachte uitgedrukt worden, maar aan welke ideëele werkelijkheid beantwoordt dat symbool ? Wat het brood en de wijn beteekenen bij het avondmaal is duidelijk, ook waartoe het water dient bij den doop, maar louteren bij 't vuurgraf, ja de bacterieën worden gedood, giftige stofwisselings-producten worden ontleed, maar dat zijn stoffelijke dingen, doch aan welke hoogere realiteit beantwoordt het symbool der loutering? Aan geen enkele? dan is 't een phrase. En begraven dan ? het neerleggen van het lijk in den vruchtbaren schoot der aarde, in de plaats van waaruit opkiemen de zaden, die daarin vallen ? Het is een symboliek van het geloof aan de opstanding, die van zichzelve spreekt. Zoo is 't verstaan door de heidenen, die aan de opstanding geloofden, door de Joden, door de Christenen; en is 't niet toevallig dat het de vuuraanbidders zijn, die er toe kwamen hunne lijken te verbranden. Verbranden of begraven? Aan 't wezenlijke doet het niets af.

1

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen