1922 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 112

8c

doen ze hier 8—10 jaren over, in andere klimaten 30—50 jaren. Zeer waarschijnlijk hangt dit samen met de intensiteit van hun levensprocessen in verband met de uitwendige omstandigheden. Maar steeds hangt hun sterven ten nauwste samen met den bloei. De gewone Reseda odorata beëindigt gewoonlijk in één vegetatieperiode haar geheele ontwikkeling, maar onderdrukt men de bloemvorming, dan kan zij 2 a 3 jaar en langer leven. Ook vele andere soortgelijke gevallen zouden hier bij te voegen zijn. Ook roep ik in dit verband nog even in herinnering het meegedeelde geval van partieele dood van orchideënbloemen, die maandenlang frisch blijven, zonder bestuiving, terwijl bij bestuiving op welk tijdstip van den bloei ook, vroeg of laat dat doet er niet toe, een verwelken plaats heeft. Dat intusschen ook de stofwisseling in het plantenrijk invloed kan doen gelden, onafhankelijk van den bloei, dus de voortplanting, blijkt uit het verlengen van den levensduur van bladstelen en bladeren. Bladeren van Begonia rex worden gewoonlijk niet ouder dan een jaar. Door stekken van een blad is het mogelijk zelfs knoppen te doen vormen op het bladoppervlak en het gelukt zoodoende het blad 2—3 jaar in leven te houden. D e V r i e s hield op ongeveer gelijke manier een anders kort levemde bloeistengel van Pelargonium zonale, die toevallig een bladknop had gevormd, 3 jaar lang levend en groeiend, er werden zelfs een tijdlang secundaire weefsels in gevormd. Blad en bloemstengel zouden anders normaal van de stofwisseling zijn afgesneden, door vorming van de gewone kurklaag aan de basis. Nu kon door het niet remmen der stofwisseling, het orgaan verder leven en groeien; de levensduur werd beinvloed door de stofwisseling, maar slechts tijdelijk, want later treedt toch de dood in. Is nu ouderdomsdood van normaal lang levende planten ook bekend? Het is moeilijk hierover een besliste uitspraak te doen, omdat verschillende aangevoerde feiten betrekkelijk weinig critisch onderzocht zijn. Men heeft gewezen op het feit, dat exemplaren van Populus nigra, een boom, die waarschijnlijk uit Midden-Azië stamt, in verschiller de streken der wereld op verschillende tijdstippen, steeds door stekken vermenigvuldigd, ook ongeveer gelijktijdig beginnen af te sterven. 'In Engeland nam men het verschijnsel waar tusschen 1820 en 1840, in Amerika omstreeks 1840, in Noord- en Midden-Duitschland sedert 1880. Tot juist begrip diene de herinnering, dat hier dus, door ong'eslachtelijke celvermeerdering, zioh hetzelfde geval voordoet als bij Paramaecium van W o o d r u f f , met dit verschil, dat hier dus na vele celgeneratie's een ouderdomsdood zou intreden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen