1922 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 113

87

of wil men het anders zeggen, dat hier in al die ongeslachtelijke vermenigvuldigde populieren, één individu sterft door ouderdomszwakte, wat dan het ongeveer gelijktijdig afsterven van alle boomen moet verklaren, zoodat ook meercelligen in het plantenrijk dan normalen ouderdomsdood zouden ondergaan. Aan deze opvatting ligt natuurlijk een bepaling van het indidivu ten gronds/ag, die alles, wat uit een eicel is ontstaan, tot hetzelfde individu rekent, voor welke opvatting ook omgekeerd het bovenstaande grond kan geven, Intusschen spreekt tegen de ervaring met de populieren en de daaraan verbonden verklaring, dat men bij vele cultuurgewassen, die veel langer vegetatief zijn vermeerderd, zooals wijnstok, aardappel, suikerriet e,a, zulke verschijnselen niet waarneemt, of dat althans, wat er wel voor wordt aangezien, volstrekt niet onaanvechtbaar is, M o e b i u s b.v, ontkent op grond daarvan ouderdomsdood en uitputting bij vegetatieve voortplanting. Voor de aanwezigheid van zekere ouderdomseigenschappen in oudere boomen pleit, wat Molisch op grond van kweekerservaringen beweert, over den aard van stekken, van oude boomen genomen. Hij zegt, dat zulke stekken geheel andere eigenschappen openbaren als stekken van jonge boomen genomen, waarmee ook overeenstemt, het meer algemeene verschijnsel, dat stekken van verschillende deelen van dezelfde plant, verschillende eigenschappen kunnen hebben, b.v, de bloeien klimtakken van den klimop. Hierbij sluiten ook aan de morphologische en ook physiologische ouderdomskenmeAen, die Benedikt beschrijft. Het meest sprekend is, dat aan Vitis vulpina e,a, bij ouderdom de mazen der bladnervatuur kleiner worden, terwijl de functie achteruit ging. Ook jonge stekkeil vertoonden dit verschijnsel, als ze waren genomen van een oude plant. Een ding dringt zich steeds aan ons op, bij het beschouwen van den dood als biologisch verschijnsel nl. dat wel het individu zich zooveel mogelijk tracht te handhaven door een daarin gelegden drang naar zelfhandhaving, maar in het natuurgebeuren gaat het niet om het individu, maar om het instandhouden der soort. Vandaar het beeld van den dood als de maaier, die zijn zeis in de halmen slaat, onverschillig welke en of hij er meer of minder afsnijdt. In dit opzicht staat de mensch niet ander tegenover den dood, dan de overige levende wereld. Het schijnt niet te gaan om de menschenindivduen, naar het lichaam althans. Naar het lichaam blijkt ook hier, evenals op zoo velerlei ander gebied, een nauwe verbinding met de overige levende wereld. Ik bedoel hiermee niet te zeggen, dat ook niet het gebeuren in de natuur van oogenblik tot oogenblik en tot in de werking

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen