1922 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 96

70 onaantoonbaar waren, beginnen opnieuw, 't proces was dus omkeeibipr en i zaad was dus in t geheel niet dood geweest. iSiei alldj'j ctonci bi| Jie uiLdioging de groei en de ontkieming stil, maar ook de ademhaling was met de meest tijne instrumenten en methoden niet waar te nemen, wat wel het meest overtuigend bleek, doordat de zaden na maanden lang verblijf in het luchtleaiga of in stikstofatmosfeer hun kiemingsvermogen hadden behoudea. Uok bij uiterst lage temperaturen, waarbi) aan atofwissclings'verschijnselen niet is te denken, gingen de droge zaden niet dood, hoewel deze proeven maandenlang werden volgehouden. Kr is dus leven mogelijk, ook zonder dat de bekende levensverrichtingen of uitingen zijn aan te toonen, in latenten vorm en de bepaling van den dood kan derhalve in die richting niet voldoen; maar wei, zooals nader moet blijken, in het onomkeerbare en het resultaat. Waar verloopt nu feitelijk dat onomkeerbare proces en waarin bestaat dat onomkeerbare? Het kernpunt zit waarschijnlijk in de scheikundige bouw van het protoplasma, dat voor ahe levende cellen dan ook immers kenmerkend is en in de veranderingen, welke de scheikundige bouw van het protoplasma kan ondergaan. Veel meer is daarvan op het oogenblik moeilijk tó zeggen. Die scheikunde der eiwitten is zelfs voor een scheikundige zoo moeilijk terrein, vooral het gebied der meer samengestelde eiwitten. Een juiste kennis van genoemde protoplasma-veranderingen bestaat dan ook op het oogenblik op verre na niet. In dit verband noemt prof. Verschaffelt ook de proeven met vergiften, die men ook zonder water op de zaden kan laten inwerken, als b,v, chloroform of aether. Na inwerking daarvan bleken de absoluut droge zaden uit de voorgaande proeven niet meer kiemachlig, dus dood, nu toch zeker niet, omdat de levensfunctie's, die niet eens plaats hadden, verhinderd werden, maar wellicht, omdat de scheikundige bouw van het protoplasma wercf aangetast. Hiervoor pleit ook de waarneming, dat zeer droge zaden, die kiemkrachtig kunnen blijven, ondanks hooge temperaturen, toch alle doodgaan bij een temperatuur van ongeveer 110' Cels., juist de temperatuur, waarbij bijna alle organische stoffen zich beginnen te ontbinden. Met dat al is moeilijk te constateeren het moment, waarop de dood intreedt, het oogenblik, waarop de onomkeerbare veranderingen plaats hebben. Er moet wel een breede grensstrook zijn tusschen de gebieden van dood en leven. Vandaar ook het beeld van de doodsrivier der Grieken. De Styx was een breede stroom; als men eenmaal aan gene zijde was in het schimmenrijk, kon men niet terug-

I

• * ^ '

|

. I

'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen