1928 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 83

81 dat is het sikkeltje van de zon dat nog overbleef, wordt al kleiner en kleiner en gaat op een gegeven oogenblik over in een serie bollen, die als parels aan een draad geregen schijnen. Op dat oogenblik is het opletten, want na een zeer klein tijdsverloop is niets meer van de zon te zien. De m a n bij de klok werd even tevoren gewaarschuwd, om op het fluitscin, den tijd in onderdeelen van secunden te kunnen aflezen. Onafhankelijk van deze waarneming werd, ook met een uurwerk, waarvan men door een druk op een pen de secundewijzer kon stilzetten, een zoogenaamd stophorloge, c'at eerst nauwkeurig met de chronometer vergeleken was, de tijd van het eerste en tweede contact bepaald. Direct na het verdwijnen van het parelsnoer kwam de chromosfeer te voorschijn en werden de roode fakkels of protuberanzen zichtbaar en vertoonde zich de groote corona in al den glans van haar parelgrijs licht. Veel tijd voor aanschouwing was er evenwel voor de sterrekundigen niet, want het was nu hard en ingespannen werken, om gedurende 3 minuten en 10 secunden, het vastgestelde programma af te werken Het gelukte ons met den astrograaf een drietal opnamen te maken. Op de tweede plaat werd behalve de zon en omgeving, ook nog een naburig sterreveld gefotografeerd. Voor de derde plaat bleef maar korte tijd van opname beschikbaar. Met de dubbele horizontale camera werden met elke camera twee opnamen gemaakt en met dzn «^pectrograat gelukte het de spectra der beide flitsen te fotograteeren. Drie minuten is een korte tijd, en waren dus spoedig voorbij. De zon werd als een klein sikkeltje zichtbaar, waarna het onmogelijk werd er met een ongewapend oog naar te zien. Kort daarop verdwenen de sterren en met de minuut werd het lichter en steeg de temperatuur geleidelijk. Gedurende deze eclips was de corona zeer groot. Er werden uitloopers gezien, die vier of vijf maal de middellijr van de zon bedroegen. De grootte van de corona hangt samen met het aantal zonnevlekken, dat op dat oogenblik aanwezig is, en deze verduistering viel toevallig in een maximum van zonnevlekken. Schaduwbanden werden weinig gezien en ook van een eclipswind werd weinig gemerkt. De eclips begon een paar secunden later dan berekend was. Dit lag natuurlijk niet aan de zon of aan foutzn in de berekeningen, doch aan onze nog onvoldoende kennis van de maansbeweging Ook bij de Nederl. expeditie, die hoewel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen