1929 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 42

34 even uitgesproken. Ja, bij den ouderdom valt zelfs nog een zekere harmonie op te merken, al is het doel dan de dood en ondergang. Het leven van den gezonden grijsaard, wiens gestalte gebogen, wiens wervelkolom stijf geworden is, wiens kaken haar tanden hebben verloren, wiens aderen niet meer elastisch zijn, wiens haren gaan grijzen, wiens oog beter in de verte dan in de nabijheid ziet — dit leven is toch in zijn gelijkmatige verschrompeling een harmonie gebleven, ja in het geestelijke leven wordt zij vaak dan pas openbaar. De wijsheid en de bedachtzaamheid, de innerlijke vrede en rust, ze worden niet voor niets een kroon genoemd. Het is denkbaar en ook mogelijk, dat ook zonder ziekte het individu tenslotte het doel, het einde bereikt, n.l. den dood. In dit geval hadden alle levensprocessen op zinrijke wijze gedurende het geheele leven in elkaar gegrepen; gemeenschappelijk waren zij daarna veranderd en tenslotte opgehouden te bestaan; het leven had dan eerst in stijgende lijn op harmonieuze wijze de top bereikt, om dan na de rijping op eveneens harmonieuze wijze in te schrompelen en te vergaan. Het beeld van den echten gezonden ouderdom is daarom ook een wetmatig gebeuren. Helaas wordt het maar al te vaak verminkt door de vele ouderdomsziekten, bloedvaatverkalking, zwakte van de hartspier, chronische bronchitis, blaasziekten, gewrichtsveranderingen en nog vele andere meer. En de meeste dezer zijn gekenmerkt deels door het te vroegtijdig wegvallen van normale orgaanfucties, deels door het verdwijnen of ook door het ongemotiveerd woekeren van bepaalde weefsels. De harmonie in den teruggang is verbroken en van een geneeskracht is niet meer of anders slechts in heel geringe mate sprake. Deze dissonanten, die het proces van het oud worden ontstemmen en die voor een niet gering deel gekenmerkt zijn door het te vroegtijdig wegvallen van sommige orgaanfuncties, behooren tot een gebeuren, dat geen duidelijke doelmatigheid meer vertoont. Dit voert vanzelf tot die groep ziekten, waarbij in ieder geval de harmonische samenwerking gestoord is, doordat 1. sommige noodzakelijke deelen ontbreken; 2. deze verzwakt zijn; 3. deze zich langzamerliand aan liet geheel onttrekken; 4. in revolutionairen zin het zoo noodzakelijke evenwicht verbreken. En hier zien we dan, voor zoover ons bekend, geen pogingen tot herstel optreden. Te verwonderen behoeft dit ons

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen