1929 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 91

83 ging kostte om bij zijn goedaardige diagnose te blijven en den ileus te ontkennen. Qaat een prikkeling van den nervus vagus met hoofdpijnen en braken gepaard, dan kan men het beeld van den verhoogden hersendruk voor zich krijgen. Krehl kent zieken, die langs dezen onbewusten weg alle verschijnselen van een meningitis te zien gaven en ook ervaren artsen er in deden vliegen /lan het hart ondergaat het rhytmus op deze wijze de meest merkwaardige veranderingen. Krehl zag aldus zelfs boezem fladderen ontstaan, verdwijnen en weer terugkeeren bij hernieuwde emotie's. Men kan zich voorstellen voor welke moeilijkheden iemand kan komen te staan, zoo hem dit van den patiënt niet bekend is en deze patiënt bovendien een verder van geen beteekenis zijnd systolisch geruisch heeft. Op deze wijze kunnen ook de karakteristieke betrekkingen tusschen polsfrequentie en infectie-ziekten geheel en al verschoven worden. Zoo ontbreekt de beroemde polsverlangzaming van den typhus bij emotioneele menschen. Treft men Ijij geringe spierinspanning een ongewone snelle hartactie aan, dan beschouwt men dit feit als ongunstig met het oog op de functie van het hart. Maar ook hier kan een bijzondere toestand van den vagus of van de acceleratoren bijzondere verhoudingen geven, zonder dat het hart daarom slecht behoeft te zijn. Gewaarwordingen van den kant van het hart, die een gezond mensch niet voelt of die hem slechts bewust worden bij zware inspanning, kunnen bij prikkelbare menschen een bron van aanhoudend verdriet worden. We zijn hier toe aan die menigte van onbestemde klachten, die een zoo groot deel van onze spreekuren uitmaken en waarmee de moderne geneeskunde geen raad weet. Maar de menschenkenner onder de artsen zoekt de oorzaak niet in een anatomische of in een functioneele afwijking, maar voelt achter die klachten een zielelijden, den patiënt soms nauwelijks bewust. De mensch één en ondeelbaar, zoo moet de geneesheer zijn patiënten zien Dan ontkomt hij zelf ook aan het fatalisme van het causale denken, dat voor hem alle geestelijke irrationeele inwerking uitsluit, een fatalisme, waartegen zelfs zoo menig Christelijk arts te worstelen heeft. We kennen het gebed en het geloof, maar in onze natuurwetenschappelijke beschouwing passen ze niet. We weten er bij onze geneeskunde geen raad mee. Maar niet te vergeten is dan zeker wat Krehl schrijft: „Wie het vreesclijk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen