1929 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 84

76 van het causale naar het teleologische, van het heden naar het verleden, van het onpersoonlijke naar het persoonlijke terug willen. Maar de een legt daarin het accent weer heel anders dan de andere; de een wil meer correctie, de andere een totale revolutie. De voornaamste vraag, die rijst is dus deze • Is het voor dcrigeen, die het conflict erkent, inderdaad noodzakelijk zich geheel opnieuw te oriënteeren, o! is het mogelijk met wat gewonnen werd, de moderne geneeskunde zóó verder te ontwikkelen, dat op den duur wetenschap en practijk elkaar weer gaan naderen? Ik meen, dat het laatste het geval is Want welke critiek men ook zou moge oefenen, het zou een onheilspellende achteruitganpf zijn, zoo men den band die in de vorige eeuw tusschen natuurwetenschap en geneeskunde gelegd werd, opeens weer verbrak. De kunst zou dan de wetenschap moeten vervangen; maar hoe schoon dit ook schijnt, de vraag naar oorzaak en gevolg laat zich op den düLir toch niet onderdrukken, al was het alleen maar uit oportunistische overwegingen. Slechts vanuit deze vraagstelling is vooruitgang en ontwikkeling mogelijk Het is ondenkbaar, dat in de behoefte aan de vele geneeshceren met de bij de gratie Gods geboren kunstenaars geheel en al zou zijn te voorzien. Op groote schilders en dichters kan men desnoods wachten; zijn ze in een bepaalde periode maar schaars te vinden, dan kan men uitzien naar betere tijden, maar de geneesheer is steeds in elk tijdperk noodig. Daarom dwingt de practijk van het leven reeds de geneeskunde in een natuurwetenschappelijke richting; slechts zoo is er kans, dat ook de middelmatige arts zijn werk naar behooren kan "/errichten De wijze, waarop Schweninger zijn successen behaalde — en ik veronderstel, dat dit laatste inderdaad het geval was — kan voor den gewonen mensch oorzaak van groote teleurstellingen worden. Het is nu eenmaal zoo, dat het meerendeel der aardbewoners slechts door regels en regelmaat, door het volgen van wat anderen logisch voorgedacht hebben, tot nut van hun naaste kunnen zijn. En dan is het toch een groote vooruitgang ge\'</eest, dat de geneeskundige wetenschap in de eerste plaats een vasten bodem zocht in de stoffelijke levensprocessen en deze op streng causale wijze trachtte te benaderen. Ran allerlei mogelijke gevaarlijke willekeur, onreëele bespiegeling, doellooze behandeling werd daardoor een einde gemaakt. Trouwens, de resultaten van het natuurwetenschappelijk denken in de moderne geneeskunde spreken te duidelijk, dan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen