1930 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 89

85 Hoe toont men echter aan, dat een gêiiezing door kunsthulp werd tot stand gebracht? De homoeopathische philosophie meent hieromtrent het volgende te mogen leeren. Normale levensprocessen beginnen centraal, gaan „van boven naar beneden". Chronische ziekten daarentegen schrijden voort van de oppervlakte naar het centrum, van minder belangrijke tot meer belangrijke organen, gaan „van beneden naar boven". De curatieve medicamenten werken in dezelfde richting als de „levenskracht", aangezien ze deze versterken en recht tegen het ziekteproces in werken. De verschijnselen verdwijnen dus in de volgorde van boven naar beneden, van binnen naar buiten, in de tegengestelde volgorde van hun verschijning, de laatst bijgekomene verdwijnen het eerst. Pds regel zullen de cellen, die het meest in hun levensactiviteit worden bedreigd, het eerste worden gestimuleerd. Waartoe dan ook in kleine dosis het medicament wordt aangewend, dat in groote gift die cellen zou kunnen aantasten of vernietigen. Indien nu bijvoorbeeld in een geval van rheumatische endocarditis spoedig na het innemen van het homoeopathisch geneesmiddel de verschijnselen van de zijde van de borst verminderen, doch weer gewrichtsaandoeningen optreden, mag worden aangenomen dat de genezing een aanvang heeft gemaakt. Genezing gaat voorts vlugger dan natuurlijk herstel, gaat met minder of geen pijn gepaard, en is compleet en duurzaam. De geneesmiddelkeuze bij ernstige epidemische ziekte geschiedt in de homoeopathie methodisch. Van een aantal patiënten worden alle verschijnselen overeenkomstig het schema van Hahnemann opgeschreven : psychische verschijnselen, verschijnselen van de zijde der verschillende lichaamsdeelen, beïnvloeding der verschijnselen door verschillende omstandigheden en bij verschillende toestanden. Deze gegevens samenvoegend krijgt men een beeld van de ziekte alsof deze bij één enkel mensch aanwezig was. Dan blijkt ook welke verschijnselen in alle gevallen aanwezig waren, dus niets bijzonders hebben, en welke verschijnselen bijzonder zijn. flan de bijzondere verschijnselen in een bepaalde epidemie de meeste waarde toekennend, komt men met zijn geneesmiddelkennis en met gebruikmaking van hulpbronnen op dit gebied, tot het vaststellen van een groepje geneesmiddelen, dat voor die bepaalde epidemie bijzondere beteekenis heeft. Rekening houdend met de individueele variaties komt men dan met een be-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen