1930 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 34

28 absolute (hetwelk zoowel immanent als transcendent kan gedacht zijn). Wel is waar gaan anderen verder, zooals Künkel, als deze er op wijst, dat de moderne psychotherapie uitloopt op een negatie! godsdienstig leven, omdat ze de zonde van het egoïsme blootlegt en aldus voert tot den drempel der levenskeuze. Maar het schijnt, alsof bij velen geheel buiten de psychotherapie staat de principieele vraag, of men gelooft aan de immanente idee van den mensch en aan de ontplooiing van het karakter, overeenkomstig deze in den mensch sluimerende idee, dan wel aan de geboorte der persoonlijkheid door de religieuze crisis van het gehoorzaamheid leeren aan God heen, die tegelijk een breuk en een verlossing is. In beide gevallen is psychotherapie mogelijk. Hieruit volgt reeds onomstootelijk, dat psychotherapie en geesteliike verzorging hun eigen spheer en eigen normen hebben Maar, dat neemt niet weg, dat ze met elkaar verband houden Voor velen is het verband een uitgemaakte zaak. Weizsacksr drukt zich hieromtrent aldus u i t : „Psychotherapie leidt tot psychagogiek. 7\l]e leiding der ziel moet komen met het toonen van de noodzaak van een veranderde levenshouding en een veranderd levensdoel". Misschien kan het vraagstuk : psychotherapie—geestelijk-verzorger het best weergegeven worden met zijn woorden : „Wie es kommt, dasz zwei flemter, die von den flposteln und von ihren nëchstcn Nachfolgern in Jesu Namen vereint, auch in spateren Epochen gelegentlich in groszartiger Personalunion geübt wurden (ich erinnere aus unseren Zeit nur an den alteren Blumhardt und an Albert Schwaitzer) dasz diese beide /lemter heute in diametraler und oft feindlicher Entfernung zueinander stehen, diesgeistersgeschichtlich begreifen heiszt nichts geringeres als den E'anzen Kampf des Christentums in der Welt und seine Entzweiung mit ihrer weltlicher Wissenschaft begreifen". Maar, al betreuren Maeder, Kraemer, e.a. met v. Weizsacker, dat deze twee ambten vaak zoo sterk divergeeren en al staat het voor hen vast, dat er nergens verband is, met nuchtere bezonnenheid wijst de christendenker v. Weizsacker de gedachte af, dat het ambt van zieleherder en practiseerend therapeut elkaar zouden kunnen vervangen. Wil men de terreinen zoo zuiver mogelijk afbakenen, dan kan men het hoofdprobleem van den psychotherapeut zien in de oplossing van de vraag, „wat geneest" — en dan komt de geestelijk-verzorger primair als vertegenwoordiger van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen