1930 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 30

24 een ethisch-religieus wezen. Ook Maeder streeft in zijn behandeling naar de reïntegratie van de persoonlijkheid in levenden samenhang met de buitenwereld, maar dan buitenwereld niet louter als de gemeenschap, doch als wereld der normen. Hij ziet in het ziek zijn niet alleen een gestoorde biologische functie, doch ook het verband met de eigen innerlijke levensgeschiedenis, d.i. met het geestelijk gehalte. De menschelijke ziel heeft \olgens hem vensters naar „au dela" en tevens haar grondslagen in de biopsychische werkelijkheid. De psychiater komt dus in aanraking met twee geheel uit elkaar liggende gebieden : de biologische functie van het eigen psychophysisch organisme en de individueele levensgeschiedenis. De moderne neurosenleer heeft deze niet meer gescheiden kunnen houden. Maeder drukt dit aldus u i t : Wij waren geschoold om ziekteverschijnselen zuiver langs den weg der kennis te benaderen, ze a.h.w. als profane aangelegenheid te beschouwen — dit was voor den medicus de bevrijding van den ongezonden druk van een verstarde theologie. Maar thans moeten wij meer leeren, dat ziekte en genezing niet alleen behooren tot het terrein der geneeskunde in engeren zin, doch dat voor de werkelijke genezing noodig is een verandering in levenshouding, een ontplooiing in den zin der religieuze bekeering (iiifTavoia). Later kom ik terug op de wijze, waarop hij dit opvat. Het is de groote verdienste van Kraemer, dezen psychotherapeut bij ons te hebben ingeleid. Kraemer doet dit con amore Hij is als „niet-medicus" vol lof over den Züricher psychiater. Hij waardeert het bovenmate, dat bij Maeder de medicus in den mensch zoek gaat, dat Maeder het standsbewustzijn van den „legitiemen" arts doorbreekt en hij ziet met Maeder de diepste oorzaak van de groote clientèle, die Christian Science, e.d. trekken, in de éénzijdige, den mensch verminkende oriënteering der officieele wetenschap. Hier naderen we de kern van onze vraagstelling, n.l. of de medicus zich moet bewegen op het terrein van het godsdienstig leven en in hoeverre in de geestelijke verzorging qua talis een therapeutisch moment ligt. Is het waar, dat een neuroselijder niet alleen biologisch in een ziekteproces is betrokken, doch gelijk we steeds meer geneigd zijn aan te nemen, met zijn geestelijke totaalsituatie aan het hjden deelneemt, dan is een uitsluitend medisch-therapeutische werkwijze onvoldoende en dan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen