1933 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 157

151 dan als een dogma. Bewijzen uit de ervaring zijn er niet voor. The only alternative is the doctrine of special creation which may be true but is irrational. Zelf aanvaardt hij de evolutie voor de biologische wetenschap als „a deductive theory", het is, zegt hij, de meest bevredigende rationale theorie over de relaties tusschen flora en fauna, die bestaat. Scherp becritiseert hij de bewijzen, die men ten gunste der evolutie uit de palaeontologie wil aanvoeren. Ook bestrijdt hij fel het Darwinisme. Hij meent verder, dat de biologische evolutietheorie niet kan worden toegepast op de psychologie van den mensch. En evenmin kan zij een gids zijn in sociale en religieuze zaken. 20. H. H. Newman, Evolution, genetics and eugenics, Second edition, 639 bladz., Chicago, University Press, 1925. Een lijvig, belangrijk, goed gedocumenteerd werk over de evolutieleer. De samenvatting van een college over evolutionistische biologie van prof. Newman, die hoogleeraar in de zoölogie is te Chicago. De auteur verklaart, dat hij de problemen onpartijdig zal behandelen door heel veel citaten te geven. Hij geeft echter telkens een vurig pleidooi voor de evolutietheorie. Het boek begint met een breed historisch overzicht. De schrijver betoogt dan verder, dat evolutie en materialisme niets met elkaar te maken hebben; de tegenstelling is : materialisme—theisme. Een theist kan echter heel goed evolutionist zijn. Een absoluut bewijs voor de organische evolutie kan niet gegeven worden. Wij beginnen met de evolutie als werkhypothese te gebruiken; wanneer alle waarnemingen ermede in overeenstemming zijn, wordt het een bewezen theorie. ,.There are no rival hypotheses except the outworn and completely refuted idea of special creation, now retained only by the ignorant, the dogmatic, and the prejudiced" (bl. 81). De schrijver bespreekt dan uitvoerig de bewijzen, die men voor de evolutieleer heeft aangevoerd uit de vergelijkende anatomie, de systematiek, de serologie, de embryologie, de palaeontologie en de geografische verdeeling der dieren en planten. Deel III is gew.ijd aan een bespreking van de causale factoren der organische evolutie. De schrijver oefent kritiek op Darwins natuurlijke teeltkeus. Hij bespreekt verder de theorieën van Weismann en Roux en de tetrakinetische theorie van Osborn. Deel lY behandelt de experimenteele erfelijkheidsleer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen