1936 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 70

60 ons wel zeer critisch mogen w o r d e n bezien, voor wij aan de doorvoering hiervan medewerking v e r k e n e n . Meer en meer toch trekt de Overheid vele zaken n a a r zich toe, welke vroeger door eigen inspanning der bevolking goed verliepen. N u is het wel bekend, dat de huidige crisis vaak dwingt tot besluiten, welke tevoren niet genomen zouden zijn. M a a r het is een feit, dat de geneeskundige armenzorg, voornamelijk in de groote steden, steeds grootere afmetingen aanneemt; hetzelfde geldt van schoolvoeding, schoolverzorging, enz.; het aantal patiënten, dat in de gemeentelijke ziekenhuizen of voor rekening van publieke kassen in particuliere inrichtingen w o r d t opgenomen, w o r d t g a a n d e w e g grooter. Er openbaart zich een toenemende neiging om ook op het gebied, hetwelk ons speciaal aangaat, op de overheid te steunen, zoodat bij velen de beduchtheid opkomt, dat deze genegenheid in een diep gewortelde verknochtheid zal ontaarden; en indien de eens als tijdelijk verkregen steun blijvend mocht zijn geworden, w a r e dit velen aangenaam. Door vele van deze maatregelen w o r d t de innerlijke kracht der maatschappij zeker niet versterkt; w a n n e e r men bij voortduur teveel op zijn naaste vertrouwt, ontbreekt weldra de noodige zelfstandigheid, durf en enerige om zelf de moeilijkheden van dit leven met Gods hulp te overwinnen. H e t is niet mijn bedoeling hier uitvoeriger op al deze zaken in te gaan. T o c h roerde ik ze aan, omdat, hoe materieel deze kwesties ook mogen schijnen, bij de bespreking hiervan steeds principieele vragen te berde komen. M e t name geldt dit, w a n n e e r de verhouding moet w o r d e n vastgesteld van verschillende maatschappelijke instellingen tot de overheid; en nu heb ik niet in de laatste plaats het oog op de ziekenhuizen, die patiënten voor rekening der overheid verzorgen. Doch ik herhaal het, ik zal mij heden beperken tot de bespreking van de groote algemeene lijnen, w a n t anders zoude ik nog zeker moeten spreken over den nood der studeerende jeugd in verband met de ongunstige vooruitzichten, die hun maatschappelijk geboden worden, eensdeels door de moeilijke economische omstandigheden, anderdeels door de groote toename van hen, die de universiteiten bezoeken. D a a r o m stap ik van dit deel van mijn voordracht af om nog enkele oogenblikken stil te staan bij onze taak, in verband met den nood des tijds, de nood, hier voornamelijk geestelijk verstaan. Ik merkte boven reeds op, hoe de hoop geleefd heeft, dat de ontwikkeling der wetenschap onder den invloed der rede mede kon w e r k e n de menschheid den weg te bereiden, w a a r l a n g s zij hoe langer hoe meer h a a r geluk zoude kunnen vinden. Is er eenig symptoom, dat deze hoop in vervulling gegaan is of zal gaan? Laat ik het antwoord op deze vraag mogen laten geven door Professor

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen