1944-1945 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 91

87 zich hierbij zelfstandig gemaakt en zich niet geschikt onder de planvolle orde van het geheel. Zoo bv. wanneer na amputatie of spontaan zgn. superregeneraten ontstaan met overtollige ledematen, koppen of staarten; wanneer in een teratoom van het ovarium zich huid, smeerklieren en aanlegsels van de kleine hersenen en het ruggemerg differentieeren. Maar wij zien dat verschijnsel ook wanneer tijdens de embryonale ontwikkeling bepaalde processen in abnormale banen gaan loopen, met als gevolg abnormaliteiten in lichaamsbouw in allerlei graden. Ik geef hiervan het volgende voorbeeld. Het anatomisch onderzoek van een zeldzaam en ernstig geval van spina bifida met rhachischisis posterior èn anterior bracht mij tot de bestudeering van een 40-tal soortgelijke gevallen uit de literatuur der laatste 100 jaar. Men kan aan deze gevallen de doorwerking van de wet der ontbinding van stap tot stap vervolgen. In de minst ernstige gevallen van spina bifida doet zich een kleine, onduidelijke wervelspleet voor; de bogen zijn niet gesloten in een gebied van 1—5 wervels. Het defect wordt afgesloten door een membraan en het centrale zenuwstelsel is normaal. Functioneel gaat er hoogstens een geringe stoornis van bepaalde vegetatieve functies mee gepaard. De volgende stap omvat een aantal gevallen met cysten of tumoren in de spleet. Ofschoon het zenuwstelsel gewoonlijk nog intact is, zijn de levenskansen reedstveel geringer bij den foetus. Dan komen de gevallen met een open wervelgoot, hetzij in een bepaald omschreven gedeelte van den wervelkolom, hetzij over den geheelen afstand. Dit is de eigenlijke rhachischisis posterior, waarbij de foetus niet meer levensvatbaar is en het ruggemerg in meerdere of mindere mate gedegenereerd. Het schedeldak en de hersenen vertoonen gewoonlijk parallel daarmee verloopende defecten. De rhachischisis posterior kan gepaard gaan met rhachischisis anterior, waarbij in kleinere of grootere gedeelten van den wervelkolom ook de wervellichamen zijn gespleten. Hiertoe behooren de bovengenoemde 40 gevallen. Er doen zich hierbij defecten voor aan vrijwel alle inwendige organen. Hoe ernstiger de graad van splijting, des te grooter de wanorde. De buikorganen puilen in mindere of meerdere mate uit in de borstholte door het niet gesloten middenrif en worden in de meest ernstige gevallen door de wervelspleet in den nek naar buiten geperst. De borstorganen komen daarbij in den druk en vertoonen allerlei verplaatsingen. Soms ontbreken groote deelen der ingewanden. Betreft de splijting de rugstreek en de lendenstreek, dan puilen hier groote gedeelten van de ingewanden uit. Misvormde ledematen, hazelip en spleetgehemelte doen zich in vele gevallen voor. Nu kan men deze verschijnselen genetisch verklaren door stoornissen in de vroegste stadia der embryonale ontwikkeling en deze weer terugbrengen op erfelijke factoren. Maar de zinneloosheid van al die verwoestingen wordt daardoor niet in het minst duidelijk ge-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen