1944-1945 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 61

57 aanvang nemen. In de 6 „dagen" wordt dus de scheppingsorde, zonder welke een wereldgeschiedenis niet mogelijk is, in den tijd gesteld. En op deze geschiedenis wordt in het scheppingsverhaal reeds vooruitgegrepen telkens wanneer gezegd wordt — nadat éérst het scheppende Woord is genoemd — dat de aarde en de zee voortbrachten levende wezens, zich vermenigvuldigend „naar hun aard". De ontwikkeling, de ontsluiting der schepselen in het tijdsverloop kan nóch van de geschapen ordeningen, noch van het geheel worden los gedacht. Zooals de „dagen" in de ordeningen steeds present zijn, zoo is het „begin" in de totaliteit, in de volheid van het plan Gods altoos aanwezig. De Ontsluiting. Wij spreken nu over de uitvoering van het planvol geheel in het tijdsverloop, m.a.w. over de ontsluiting der concrete schepselen en hun verbanden binnen de geschapen ordeningen. Ieder begin van een nieuwen stam van planten of dieren op aarde is een absoluut begin, want het berust op schepping. Onder ,,begin" verstaan wij hier dus niet een bepaald abstract tijdsmoment in de wereldgeschiedenis, te dateeren met een menschelijken tijdmaat, doch de geschapen typische grondstructuur, een tijdsstructuur, waarmee de stam op aarde verschijnt. Het evolutionisme van H a e c k e 1 c.s. heeft deze typisphe structuren volkomen uitgeschakeld uit zijn gezichtsveld en daarmee het levensproces op zichzelf gesteld, verabsoluteerd tot een z.g.n. natuurlijk scheppingsproces in den zin van het naturalisme of van het pantheïsme. Maar zonder deze geschapen structuurcomplexen is géén ontwikkeling, gèèn ontsluiting van individueele levensvormen mogelijk. W a t in het tijdsverloop verschijnt, verschijnt steeds binnen bepaalde structuren, ligt daarbinnen potentieel reeds besloten en kan van deze grenzen-bepalende structuren niet los worden gemaakt. Wanneer men zegt dat het begin van een nieuwen stam op schepping berust, dan houdt deze uitspraak dus geenszins de meening in, dat God daarbij op een bovennatuurlijke wijze scheppend in een substantieel natuurgebeuren zou hebben ingegrepen. W i e zoo denkt gaat uit van een op zichzelf gesteld natuurproces, waarin hij dan van buiten af God iets nieuws laat indragen. Maar deze gedachtengang is niet overeenkomstig de Schrift. Wij moeten uitgaan van de scheppingsactie Gods in den beginne en gedurende de zes ,,dagen". Alles wat in het kosimisch tijdsverloop nieuw verschijnt wordt gedreven uit den wortel der natuur, waarin het bij de schepping is besloten. Niets van wat verschijnt kan worden losgemaakt van het geheel, van den planvollen samenhang der dingen, die zich uitstrekt van het begin tot het einde der tijden. Er wordt dan ook bij de verschijning van iets nieuws niet van buiten af ingegrepen, m.a.w. er

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen