1944-1945 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 87

83 bleef echter te klein; over het algemeen bleef de massa overgelaten aan zich zelf, chronische ziekten bleven onbehandeld, de pijn en het lijden ondermijnde het vegetatieve zenuwstelsel van de robuste kerels en zoo ontstond een leger van neurotici (neurasthenici, speciaal z.g. hysterici), die „verlost" wilden worden. Bij de massabehandeling in het ziekenhuis was men blij, dat men zelf in het leven bleef; waarlijk helpen kon men de menschen niet of zelden. Op een zekeren dag vloeide daaruit voor mij een interessante taak voort, die ik U wil meedeelen, omdat zij verband houdt met ,,kwakzalverij" en „tooverij". Er stond n.l. 60 K.M. ten zuiden van Banjaluka een eenzame, kleine, van ouderdom grijze bedevaartkapel, gewijd aan den H. Johannes, met een pastorie. De kerk lag eigenlijk het geheele jaar stil en schijnbaar vergeten; slechts tegen den Johannesdag (24 Juni) werd het levendig in haar nabijheid : duizenden bedevaartgangers kwamen; daar werden namelijk (precies als in den tijd van Ekkhard) op den Johannesdag door Franciskaner paters ,,duivels uitgebannen". De arts vertelt dan hoe hem door den districtsgouverneur van B. werd opgedragen de ,,uitbanning" van nabij te bezien en zijn meening uit te spreken ,,over de vraag of tegen deze ,,uitbanningen" (als niet meer passend in onzen tijd) niel^ iets gedaan behoorde te worden". Hij gaat er naar toe op 23 Juni, den dag vóór Johannesdag en vertelt verder : ,,Op de grafheuvels zaten Franciskaners; voor hen knielden boeren en boerinnen, tot wie zij zich neerbogen. ,,Wat beteekent dat", vroeg ik. „Van avond en den geheelen nacht door biechten allen, bij wie morgen de duivel uitgebannen zal worden". ,,Dit beeld maakte reeds een diepen indruk op mij. Wij reden verder naar de plaats waar wij zouden overnachten en keerden den volgenden morgen terug. De aanbevelingsbrief van den bisschop baande mij met moeite een weg door de voor en in de kerk dicht opeengedrongen, op het wonder de duivelsbanning wachtende menigte, zoodat ik plaats kon nemen achter den priester. In de menigte ontstond een beweging, van verre hoorde men schreeuwen : men bracht voor den priester een vrouw met verwrongen aangezicht. Hij stiet de eeuwenoude bezweringsformule (weer als in de dagen van Ekkehard) met nadruk en met vervoering uit, het kruis onder den uitroep „Exil! Exil!" (Ga uit, ga uit), herhaaldelijk stootsgewijze in de richting van de vrouw bewegend; zij werd zichbaar rustiger, de priester pauseerde even en zeide, terwijl hij zich naar mij omwendde : „Een ernstig geval! Enkele (d.w.z. duivels) heb ik reeds uitgedreven, maar nog een paar zijn in haar!" Hij ging voort met de bezwering, de vrouw hield op met schreeuwen en begon (eindelijk weer) te spreken. Tijdens de bezwering werd elke uitroep van den priester door de honderd-stemmige echo der vol spanning en verwachting.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen