1944-1945 Orgaan van de Christelijke Vereeniging van Natuur- en Geneeskundigen in Nederland - pagina 106

6 een grondig, doch ook moeilijk studieboek; het heeft ook als fout, niet genoeg overzichtelijk te zijn in de behandeling der stof, op welke fout de Franse geleerde Poincaré wijst. Anderzijds is ook de lof over dit werk uitbundig; de Oostenrijkse natuurkundige Boltzmann zegt van de vergelijkingen van Maxwell (waarin zijn theorie ligt opgesloten) dat ze als door inspiratie schijnen te zijn ingegeven. Als ontspanning van de studie ging Maxwell veel paardrijden, meestal in gezelschap van zijn vrouw; beiden deden ook veel aan liefdadigheid en bezoek aan zieken in de omgeving. Bij de gemeente, waartoe hij behoorde, was Maxwell lid van de Kerkeraad; des Zondags verdiepte hij zich dikwijls in Theologische werken. Al had Maxwell een besliste overtuiging (men kan hem rekenen tot de Schotse Calvinisten) toch zou hij niet gaarne anderer mening veroordelen. De Christelijke liefde was hem meer waard dan twistvragen. ,,I have no nose for heresy" zei hij zelf (ik heb geen neus voor ketterij). Met wetenschappelijke mannen, ook al waren ze van andere beginselen (o.a. prof. Clifford) ging hij zeer vriendschappelijk om. W e l had hij alle filosofische stelsels grondig bestudeerd, doch vond de waarde gering, vergeleken bij de Heilige Schrift (,,they are not workable"). De belezenheid van Maxwell was enorm; ook met Letterkunde was hij zeer goed op de hoogte. Als verpozing zijner zwaardere studiën schreef hij eens de gehele ,,Ode to the Westwind" van Shelley op, stellig uit het hoofd, zonder enige fout. Later werd dit papier gevonden. Toch ontkwam zelfs zulk een man niet aan kwaadsprekerij. Men heeft hem onverdraagzaamheid en zelfs gierigheid verweten. Geheel ten onrechte evenwel. Zijn eenvoudige levenswijze, bij grote rijkdom, lag in zijn smaak. Het vele, dat hij overhield, werd aan liefdadigheid besteed, van inhaligheid was geen sprake. In 1871 kwam weer een grote verandering in zijn leven. De hertog van Devonshire, zelf een bekwaam mathematicus, oud-student van Cambridge en Kanselier der Universiteit, besloot een Laboratorium aan de Hogeschool te schenken en een professoraat in natuurfilosofie daaraan te verbinden. Maxwell werd aangezocht voor deze leerstoel; na enige aarzeling (te grote bescheidenheid) nam hij de benoeming aan. Hij had nu drie jaar lang druk werk om het laboratorium zo goed mogelijk in te richten, waarin hij geheel de vrije hand had. Zijn bescheidenheid en een zekere neiging tot het excentrieke blijkt typisch uit de volgende gebeurtenis : De aanvaarding van het Hoogleraarsambt had op uiterst sobere wijze, zonder ceremonieel, plaats; de autoriteiten waren n.l. niet op de hoogte wanneer deze plechtigheid zou plaats hebben, eenvoudig omdat Maxwell er te weinig bekendheid aan had gegeven. Slechts een twintigtal studenten en niemand anders woonde de ,,plechtigheid" bij. Het gevolg was komisch. Een paar dagen later werd officieel bekend gemaakt, dat Prof. Maxwell zijn colleges over Warmte-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen