Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 289

277 Psychosen bij debilitas mentis

voren was hij nog met zijn meisje (dat hij ruim 3 weken geleden

had leeren kennen) uit geweest. Toen hij thuis kwam, ging hij

zonder een woord te zeggen naar bed, bleef den volgenden morgen

liggen, stond later herhaaldelijk op om een taxi te bellen, liep de

straat op, raakte in oneenigheid met een agent, werd agressief en

is in aansluiting daaraan opgenomen.

Den eersten dag in de kliniek werd hij angstig, onrustig, liep

uit bed, riep onophoudelijk: „Piet, help me" (zijn overleden broer

heette Piet) ; riep: „Moeder Maria", had blijkbaar gezichtshallicu-

naties, staarde met een angstig gezicht in dezelfde richting, nam

af en toe een dreigende houding aan, spuwde om zich heen, was

incontinent. Na eenige dagen wordt hij rustiger, geeft dan inlich-

tingen omtrent zijn doorlevingen, waaruit blijkt, dat hij meende, dat

alles op dien avond veranderd was, de straten waren niet meer

dezelfde, het kwam hem alles vreemd voor. Alleen enkele punten,

zooals het Centraal Station waren nog gelijk gebleven.

Toch waren ook de volgende dagen „Ratlosigkeit" en angst dui-

delijk aanwezig, terwijl hij in het besef leefde, dat de heele wereld

in een complot tegen hem samenspande, „ook de taximaatschappij",

,,ook de agenten". Toen hij opgenomen was, meende hij in één der

verplegers zijn broer Piet te herkennen, die weer levend geworden

was, om hem te helpen.

Over zijn ouderlijk tehuis en zijn meisje was hij nog slecht te

spreken, want de ouders lieten hem het vuile werk doen, en het

meisje hield te veel van uitgaan. Bovendien bleek dat hij zich niet

alleen tegenover dit meisje zeer insufficient gevoelde, maar dat heel

zijn verhouding tot de vrouwelijke sexe voor hem een zaak was,

waar hij zich veel mee bezig hield en die hij niet aan kon. Daarbij

kwam, dat hij eigenlijk meer hield van een ander meisje, dat ook

van tijd tot tijd in zijn ouderlijk huis kwam, maar van hem niet

wilde weten. Na een paar dagen trad weer verergering o p : hij

begon te hallucineeren, dacht, dat er aan den overkant een danszaal

was, waarin de menschen ongepast te keer gingen, hoorde daar

dansen, schermen en boksen, hoorde, dat ze hem uitscholden.

Verder ziet hij opiumsohuivers; ook hoort hij dan twee meisjes,

die hem roepen. Hij wordt zeer druk, gooit zijn beddegoed door

elkaar, roept weer voortdurend „Piet", is agressief tegen het perso-

neel, herkent den hem behandelenden medicus niet. Hij is opvallend

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen