Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 161

H9 De Leers chool van Lucretia Wilhelmina

tot de oude deugd en godsvrucht kan nog redden van een onder­

gang als zoovele wereldrijken vóór ons vonden. Ook haar dichtbrief

Aan Emilia ^), vriendelijk afmanend van het leege mode­leven, en

aansporend tot de wezenlijke taak der vrouw, als die „rekenschap

zult geeven aan uw' Heer." — Ondanks vrijheid en vrede bleef

het V aderland in gevaar, dat zag de dichteres zeer goed.*)

Dichtvrienden stierven: S m i t s plotseling, en nog betrekkelijk

jong (1702—1752), vrouw en kinderen onverzorgd achterlatend;

F e i t a m a, op hooger leeftijd (1694—1758), als rijk vrijgezel. Het

eerste heeft haar, naar haar lijkdichten te oordeelen, meer getroffen

dan het tweede^); geen van beide heeft haar wezenlijk bedroefd.

Maar de doodsgedachte is toch vaak in haar: een bruiloftsdicht van

1752 legt nadruk op het overlijden van de éérste vrouw en moeder.*)

In 1753 moet weer een vriendin heengaan van man en jonge kin­

deren: Waarom is er geen apostel om deze Dorcas weder te roepen?

Maar zij werd behouden „in 't zoenbloed van Gods zoon"; dat moet

haar man doen berusten. „Gods Wijsheid haalt wel meer, in weer­

wil onzer klagten, — Haar liefste kinders 't vroegste t'huis".^)

Het leed kwam nader, was al in eigen huis. Amarante, een veld­

zang van 1756 (eigenaardige keuze, maar voor dien tijd niet zoo

vreemd), gericht aan haar zuster W i l h e l m i n a bij haar 33ste

verjaring ), is een treurzang over de ongeneeslijk schijnende ziekte

van die jongere zuster, die een onbekende kwaal, onder wreede

pijnen haar het lichaam misvormend, nu al meer dan twee jaar aan

het bed houdt gebonden.'') Geen genezing dan de dood, heeft een

wijs man reeds voorspeld; en de lijderes bereidt zich in stilte daarop

reeds voor. Maar L u c r e t i a , wier levensvreugde door zusters

lijden voor altijd verdwenen was — „als u de pijn verteert, moord

mij de deerenis" — kan, wil niet van haar scheiden. Maar toch als

God het eischt, zal zij trachten, haar over te geven, en moeder te

1) W. Geluks b., 79—85 (geen jaar).

^) V gl. ook haar bedoeling met Tooneelpoëzy II, volgens V oorbericht: de

waarde aan te toonen van huwelijks­, ouder­ en kinderliefde, de groote, door God

gelegde, grondslagen der maatschappij.

3) Nuf d. T., 254 en 303.

4) Z.w. 268.

5) Z.w. 281.

") Z.w. 291.

'i Z.w. 293, 307.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen