Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 134

De eenheid der syntaxis 122

gend uit niets, wat in tegenspraak schijnt met het positieve en eigene

van die woorden zelf. Eveneens negeert zij, terwille van de onvrucht-

baarheid hunner samenstelling in een zinsverband, al het onderscheid,

dat aan etymologisdhe verwanten juist als verwanten eigen is. Van

alle morphemen zag zij den oorsprong in het nulmorpheem, dat als

klank niets is en daarin oneindig achterstaat bij het kleinste mor-

pheem, dat nog een klankhohaam heeft. En evenzeer vernietigde zij

de in het hoorbare onweersprekelijke verschillen van het equivalente

terwille van de eenheid, die in de equivalentie hgt. Gaan wij dit nog

in concreto na aan het geval der synoniemen. Dat binnen een taal

een aantal etymologische verwanten niet eens verschil van gramma-

tische functie heeft als in (de) wever weeft weefsel, maar bij gelijke

functie toch een meertal equivalenten zich laten verzamelen, is ook in

het Grieksch niet zeldzaam. Zulke menigvuldigheid van equivalente

woorden is bijv. gegeven in de substantieven ^d'rj, Xrjedóv, krjêótrjg,

Xrjoavvr], Xrjafioavvrj; X'^Q^< X^Qf^V' X'^Qf^^i XO-Qf^ovri, xP-Ql^oavvrj. ')

Deze danken hun verschil aan de bontheid van afleidende

morphemen, waarover het Grieksch nu eenmaal beschikt. Deze bont-

heid treft minder, zoolang onderling verschillende stammen met

telkens verschillende morphemen verbonden worden: dit geeft den

indruk van een vermoedelijke affiniteit tusschen bepaalde stammen

en bepaalde morphemen. Blijft die affiniteit onaangetoond, dan

komt mèt den indruk van willekeur der telkens aangehechte morphe-

men hun menigvuldigheid-in-equivalentie naar voren: waarom

dienen, ter afleiding van eenzelfde derivaat telkens andere aflei-

dende bestanddeelen, waarom worden niet alle stammen met een-

zelfde derivaat voorzien? Sterker nog wordt de indruk van willekeur,

zoodra eenzelfde stam nu ook meerdere van die overigens zich ver-

spreidende morphemen aanneemt en een reeks van slechts in mor-

pheem onderscheiden afleidingen vormt, zonder dat de beteekenis

eenig onderscheid vertoont. Het synthetisch gezichtspunt vat van al

deze verschijnselen slechts de eenheid; constitueerend dat, waarin

die meerdere vormen samenvloeien, negeert het daarmee den grond

van hun verschil, indien zulk een grond er is. Er is aanleiding, om

te vermoeden, dat zulk een grond der onderscheidenheid, ja zelfs

^) Ten deele naar L o b e c k, a.w. en naar L i d d e l - S c o t t , Greek-

English Lexicon, 8. ed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen