Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 95

83 Substantief + substantief

het overbodig, ondanks de gehechtheid der prozaïsche taal daaraan,

om het hoe van dat verband tot uitdrukking te brengen. Ook wordt

de dichterlijke constructie veaviag Xóyovg door den interpreet

niet misverstaan, maar slechts ter zijde gezet, omdat hij een andere

uitdrukking verkiest voor wat hij begrijpt dat de dichter met zijn

constructie bedoelt. De aanwezigheid van zulk een betere uitdruk-

king voor dit overigens begrepene is de grond voor de verwerping

daarvan, die bijna doet vergeten, dat men het verworpene ook

verstaat. Al verwerpend kan men veaviag Xóyovg als onmogelijke

verbinding wraken, maar ook dit wordt niet bedoeld als tekort-

schieten van eigen begrip, maar ter verbetering van de uitdrukking

van wat men begrijpt. Tegen veaviag Xóyovg kan aangevoerd: kan

Xóyoi = veavlai zijn, of slechts Xóyoi van veaviai 1 Het laatste,

de prozaische opvatting spreekt meer toe, doordat de genitiefvorm

(of zijn omschrijving van) de elementen eerst uit elkander houdt,

en dan den aard van hun verbinding daaraan toevoegt. Van, als

toegevoegde derde, laat het onderscheid van het verbondene on-

aangetast. Voorzoover de toevoeging van ook iets beteekent, stelt

zij onbedoeld de eenheid voor oogen van wat zij verbindt. Tegelijk

scheidt van ook dat waaraan het toegevoegd wordt, maar laat daar-

mee de afzonderlijkheid van het verbondene, die er al was, on-

aangetast. Zoo is toevoegen van van aan het in eenheid ver-

bondene een dubbel bedrog: van suggereert, dat er behalve de twee

verbondenen, nog een is, terwijl het juist bewerkt, dat de twee niet

eens meer twee zijn. Van schijnt anderzijds de reeds verbondenen

te scheiden, terwijl het uitwerkt, dat zij voortaan niet meer volko-

men onderscheiden zijn. Ondanks dit volgt de taal haar neiging

naar relief en zoo voltrekt zich de verbinding der twee met van

voor den gewonen smaak beter, dan met zuiver naast elkander

stellen van het een en het ander. Van in zijn leege, en toch be-

geerde werking, is een verwant van het verbindend koppelwerk-

woord is: beide verkenen aan dat waar ze bij staan eenheid, zij

het ook dat hun eigen plaats die eenheid breekt; deze breking

zelf is voor den gewonen smaak meer reliefgevend dan wanneer

de eenheid van het met van en is verbondene door zuiver naast-

elkaarstellen wordt gepresenteerd.

Van zelf, als bestanddeel toegevoegd aan het verbondene, levert

zelfs gevaar op, van als in eenheid toegevoegd aan zijn voorafgaande

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen