Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 163

151 De Leerschool van Lucretia Wilhelmina

't eeuwig waakend Oog alleen." Uit die eenzame donkerheid stijgt

haar gebed tot den Alziende. „ W a t zag ons huis al bange

nachten . . . Hoe heeft het U vermoeid met klagten! — En, och! U w

goedheid luistert niet" „ W a t zeg ik onbezonnen?" zij is reeds

„voor ons opgedaagd": „Zij-zelf leert ons uw hefdeslagen, —

Schoon 't aarslend vleesch daar tegen wrijt, — Gelaaten, ja ge-

willig draagen Uw hand slaat tijdelijke wonden — Die gij

in d'eeuwigheid geneest" Gij hebt onze tranen geteld; Uw

Geest zelf bidt voor ons; de eindpaal van onzen weg, met doornen

overspreid, is de zaligheid. Schenk slechts kracht naar kruis. —

L u c r e t i a belijdt het: „Wij zijn dit leed en grooter waardig

ó God! gij zijt, gij blijft rechtvaardig; — W e erkennen, knielende,

onze schuld." — Ik mag niet meer aanhalen of samenvatten uit het,

zeker „rhetorische", maar zeker schoone gedicht, dat zoo zeer den

psalmklank heeft, dat ook zoo diepen blik geeft op L u c r e t i a's

geloofsinhoud, geloofsvoorwerp: „het Lam, dat zich voor ons liet

slagten. Maar ook voor ons is opgestaan . . . "

Nachtgepeinzen'^), dat B e t j e W o l f f zoo vaak voor haar

man reciteerde ^), zal uit denzelfden tijd zijn (1758); is er ook wel

een schoonere elegie in onze letterkunde? Met haar beschrijving

van een liefelijken maan-en-sterren-nacht, waarin alle arbeid neer-

ligt, alle geluid zwijgt, alle beweging rust, alle tegenstelling ver-

vaagt, alle strijd uitdooft, herinnert ze aan L u y k e n en P o o t ,

De overgangen naar eigen toestanden, gevoelens, wenschen, ge-

bed zijn meesterlijk. Omdat ik alles zou moeten citeeren, citeer ik

niets. Maar waarom moest ook dit gedicht geheel vergeten worden?

Het lofdicht, dat B. d c B o s c h i n dezen tijd nog van haar heeft

gevergd^), is gedwongen. V a n M e r k e n onwaardig, maak-

werk. Hoe kon het anders ? Maar de aanhef is geboren uit de

diepte: „Nog dekt de nacht der tegenspoeden — Mijn ziel als

met een donker kleed ; — Elk uur verzwaart mijn harteleed ; —

De stormen houden aan met woeden, — En feller stormen staan

gereed."

In dezen tijd zal ook de geliefde ,,moei" gestorven zijn, die van

^) ISlut d. T.. 313.

2) J.W.A. N a b e r a . w . 113.

3) IJut d. T., 318; en vóór Dichtl. Verlusft. II (1758).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen