Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 162

D e Leerschool van Lucretia Wilhelmina 150

troosten. — De treurige toestand duurde reeds van 1753 of 1754;

maar zwaarder leed was daar nog bijgekomen. Vader V a n M e r ­

k e n was gestorven. Dat deze felle slag^), bij al het knagende

leed, de dichteres stom heeft gemaakt, verstaan we beter dan dat

hij ook later zoo zelden, en zoo kort, wordt herdacht: als met

moeder tezamen in den hemel.^) — Het volgend jaar (1757), viert

L u c r e t i a met een Geboortegroete moeders 70sten jaardag, „in

't midden van het buldren der orkaanen — V a n drukkend leed en

wreeden tegenspoed."') W a t al ramp en rouw, al hartzorg en

verdriet ging over haar heen! Dat laatste jaar was het bangste,

„dat u schier moordde aan 't krankbed van uw Vrucht." Hoe heeft

zij om zuster en moeder beiden geschreid. De moeder was onder

het leed neergezonken, maar God bracht haar van den oever des

doods nog terug. De zuster wordt nog altijd door woedende pijnen

verscheurd; God hoort het gebed niet. Maar Hij is alvermogend;

Hij kan, neen Hij zal nog betering geven, en verademing aan de

geteisterde zielen... En zoo niet: „Hij leere ons 't kruis, dat ons

te zwaar valt, sleepen; — T ot 's Heilands Liefde, uit deernis, bij­

stand bied." En ja, die Liefde ziet zij komt zij draagt

voor ons . *)

De enkele verzen uit de twee volgende jaren zijn alle vol van

ditzelfde zware leed. Zielzucht tot God *) toont ons L u c r e t i a ,

uitgeput, wakend in den stillen nacht bij twee zorgelijke zieken;

want weer hebben „de onvermoeide liefdepligten" jegens de door

een „heir van kwalen fel bestormde zuster" ook moeder in ziekte

gestort. T erwijl de stille sterrennacht de wereld omhult, terwijl het

menschdom slaapt en rust, terwijl zuster pijn lijdt, wil haar geest

„Zijn drukkend leed der Godheid klaagen, — En schreien haar om

bijstand aan: — 't Benauwd en afgepijnigd harte, — Bezweeken

door de tegenheên, — W i l geen getuigen zijner smarte, — Dan

^) Zie V a n W i n t e r in Wi. Gelaksb., 334, en blz. 2S van dit opstel.

2) Nut d. T., 326, 327, 329.

3) Z.w. 297.

*) Lucretia Wilhelmina, en de achttiende­eeuwers in het algemeen, orakelde

K1 o o s tegen J o n c k b l o e t ' s meening in, waren „veel te kalm­reflexief om

waarachtig diepgevoelde, voor de weergave in poèzie geschikte gemoedsaan­

doeningen er op na te houden". K1 o o s a.w. 243.

») Nut d. T., 307.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen