Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 259

247 der rechtswetenschap in het licht der Wetsidee

ten aanzien van alle handelingen hanteert, die een intern verbands-

karakter dragen i ) .

Het is nu merkwaardig op dit punt de jurisprudentie te analysee-

ren van den Franschen Conseil d'Etat, die in zijn administratieve

rechtspraak over onrechtmatige overheidsdaden een zelfstandig

publiekrechtelijk beginsel heeft gepositiveerd, dat een geheel andere

zinstructuur bezit dan het schadevergoedingsbeginsel ex artt. 1382—

1386 C.C. (onze artt. 1401—1405 B . W . ) .

P a u 1 D u e z merkt in zijn boek La Responsabilité de la Puissan'

ce Publique (en dehors du contrat) 1927 blz. 60/1 op: „Qu'il s'agisse

de la responsabihté pour faute, qu'il s'agisse de la responsabilité

pour risque, l'inspiration ne vient pas du droit civil; les theories in-

dues dans les arrets sent des theories autonomes reflétant les idees

du droit public."

W a t is dit publiekrechtelijk beginsel? Het is het beginsel van

proportioneele gelijkheid van publieke lasten en rechten der onder-

danen binnen het staatsverband.

Wederom een verbandsbeginsel; nader een verbandsbeginsel voor

de interne staatsstructuur in den rechtskring!

De moderne leer der rechtssouvereiniteit, die in den vorm, waar-

in ze door K r a b b e en D u g u i t is verdedigd, ongetwijfeld een

materieel-natuurrechtelijken zin bezit, negeert, krachtens haar uit-

gangspunt in het individueele rechtsbewustzijn of rechtsgevoel, toto

coelo de kosmische structuur van den rechtskring, negeert het kos-

misch structuurverschil tusschen rechtsverband en rechtsmaatschap,

moet daarom principieel komen tot verwerping van het onderscheid

tusschen publiek- en privaatiecht.

Maar zulk een theorie beteekent in beginsel de negatie van de

^) Zeer belangrijk is in dit verband de beslissing van het Duitsche i?eicfts-

gericht van 20 Dec. 1923, waarbij het zijn constante jurisprudentie, dat de rechter

alleen de formeele zijde van een royeeringsbesluit eener vereeniging mag onder-

zoeken, wijl het onderzoek naar de maiecieele gronden in strijd zou komen met

de autonomie van het interne vereenigingsrecht, in zooverre wijzigde, dat ook

toetsing van de zakelijke (materieele) gronden geoorloofd is in geval het om ver-

banden gaat, waarbij de individueele beroepsgenoot zich wel goedschiks of

kwaadschiks moet aansluiten, wil hij niet broodeloos of in ander opzicht hulpeloos

worden. De beslissing doet aan het algemeen beginsel geen afbreuk, doch trekt

eenvoudig de consequentie uit de ten deele publiekrechtelijke positie, welke in

Duitschland sinds 1918, de vakvereenigingen gekregen hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen