Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 290

Psychosen bij debilitas mentis 278

angstig, staart met strak gespannen spieren voortdurend naar den

grond, de mondhoeken trekken, alsof hij moet huilen, zijn handen

beven sterk. Als hij door den behandelenden medicus wordt toege-

sproken, zegt hij smeekend: ,,Help me, dat ik beter word".

Dan zinkt hij weer weg in zijn stupor of springt plotseling op

en roept aan zijn broer Piet of één van de beide meisjes. Af en

toe blijkt het, dat hij sterk erotisch geprikkeld is. Terwijl hij OD

zaal negativistisch en opgewonden is, is hij in de onderzoekkamer

goed toegankelijk. Daar vertelt hij, dat de verpleegsters hem

„linksch" willen maken; hij noemt ze ,,protestantsche meiden", hij

vreest, dat zijn genitaliën door injecties zullen worden weggenomen,

maar, doordat hij in zijn angst zijn overleden broer Piet te hulp

had geroepen en deze was gekomen, was het niet gebeurd.

Tegen den tijd, dat deze patient in zooverre hersteld was, dat

hij zich rustig en kalm hield, was zijn arbeidslust teruggekeerd,

maar zijn waan nog niet gecorrigeerd. Hij heeft blijkbaar geleefd

in een diffuse verandering van de omgeving en houdt ook nu nog

vol, dat alles veranderd was. Hoe dat kan, weet hij niet, ,,maar

het was zoo". Verder hebben nog enkele dingen in zijn omgeving

een bepaalde, hoewel voor hem niet direct duidelijke beteekenis:

de rooster, de knopjes naast het licht, een htteeken op zijn been.

Ook hoort hij de beide meisjes nog roepen: ,,Gerard, ga niet naar

huis". ,.Gerard, geef meen zoen". Daarbij hoort hij het meisje,

aan wie hij het meest gehecht was, het hardst roepen. Hij wandelt

rond, is niet gedrukt, vertoont ook hier iets, van wat in zijn karakter-

beschrijving genoemd wordt: het onnoozel grappige; steeds meer

valt zijn kinderlijk gedrag op.

Samenvatting: Een weinig intelligente, jonge man krijgt een

psychose met veel katatone verschijnselen: stereotypieën, spannin-

gen, echolallie, ,,Sperrungen" en opwindingstoestanden, hallucina-

ties en waandenkbeelden, waaronder beinvloedingsideeën met zeer

duidelijke verschijnselen van het castratiecomplex. Dit alles mag

wijzen in de richting van dementia praecox. Toch heb ik ook hier

geaarzeld: er was en is een duidelijk affectief rapport; er bleef bij

alle moeilijkheden een sterke binding aan het ouderlijk tehuis. Het

begin van de ziekte droeg een duidelijk reactief karakter. Na

de ziekte was er geen verandering van de persoonlijkheid, geen

afstomping van het gemoedsleven, geen antisme, de arbeidslust is

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen